..از هر دری سخنی

نیومده به ما این چند روز که مثل آدم آپ کنیم ... انگار سیمای اتصالم به اینترنت فهمیدن که این فشار لعنتی ِ انگشتام رو کیبورد و نوشتن توی صفحه مجازی م چقد واسم مهمه که همش سر ناسازگاری برداشتن... دلم میخواست پستی که سه شنبه شب که اومدم خونه نوشتم رو همون شب پست کنم اما صفحه ادیتور بلاگر جونم مرگ شده بود و نشد خلاصه .. و الانم اگه اون نوشته رو که سرشار از ذوق و شوق نوشتم بذارم اینجا اصلن نمی چسبه .. ماسیده چون .. ازش دو روز گذشته..فقط همینو بگم که یکی از شبهای بیاد موندنی بود برای من ... دیدن ِ آدمهایی که کلمه هاشون رو خونده باشی .. و از مجاز وارد واقعیت کردنشون...روز جالبی بود سه شنبه 27 بهمن ماه واسه ی من ... مرسی الهام ِ نازنین ...ء

صدای رد شدن آمبولانسو که می شنوم یاد ِ این فیلمای پلیسی که خیابونای آمریکا صحنه اول فیلمه و این صدای آمبولانس پس زمینه س؛ و بعد مثلا یه هو صحنه فیلم میاد رو نیم رخ ِ یه دخترک بدبخت و فلک زده که داری تو اتاقش با خرت و پرتاش ور میره، میوفتم .. یه ذره پروسه عجیبیه اما دقیقا همون حال و هوای پرت شدن از سمت ِ شلوغی و ازدحام خیابون های نیوروک مثلا ، امتداد پیدا میکنم به خودم و خلوت و تنهایی م .. انگار که یه تناقض عجیبی تو صدای آمبولانس هست .. عین همون دخترک و خیابون .. : صدای آمبولانس نهایت ِ اضطراب ئه و نشستن من و تایپ کردنم نهایت آرامش .. که البته ظاهریه .. انگار برام مهم نیست یه بیچاره ای منتظر اون آمبولانس ِ کذاییه که بیاد و جونشو نجات بده ...ء

در ضمن آن نفر ِ معلوم الحال به شدت بدجنس می باشد که اون روز توی کافه به من نگفت این فیلم کذایی* رو نبین .. افتضاح بود تمام مدت فیلم رو سایلنت کرده بودم که صداهاشو نشنوم و هی این مدیا پلیر رو میوردم رو صحنه فیلم که صحنه هاشم نبینم! ...واقعا هیچ وقت فلسفه ساختن فیلمهای ترسناک رو نفهمیدم .. آخه دو قرون معنام نداشت بنظرم محض رضای خدا که نگم وقتم تلف شد ...ء

 

از شنبه .. ترم شیش....   داشتم دیروز آرشیومو می خوندم .. میدیدم که واقعاً چقدر ... چقدر دنیام عوض شده ... ء

* rec