شروع ِ ناتمام

انگار که ترم اولم باشه که دارم میرم دانشگاه .. یجوری ام.. هیچ وقت کلاسام شنبه نبوده .. از شنبه ها بدم میاد ... پر از شلوغی و استرس ئه .. پر از ترس ِ " اول " بودن ِ روز هفته .. انگار که قراره سرنوشت ِ بقیه ی روزهای هفته به دست ِ این شنبه ی کذایی رقم بخوره .. از شنبه ها خوشم نمیاد چون پر از قیده .. پر از تاکید به اینکه " پاشو یه کاری کن اول هفته س " .. و در طول این پنج ترم تحصیلم ازونجایی که هیچ وقت شنبه ها کلاس نداشتم همیشه خوشحال بودم....ء

تنهام

مثل همیشه مطمئنم توی اون دانشگاه به اون گندگی و میون اون 10 هزار نفر آدم تنهام... و یجورایی  به این تنهایی افتخار می کنم... انگار که نذاشتم فقط به خاطر تنها نبودن، با هر سه نقطه ای! همنشین شم... ء

مامان بزرگ ِ طفلکیم که مهمون ِ ماست پشت سرم خوابیده و من چون نتونستم از نوشتن ِ این لحظه بگذرم در نهایت رذالت سیستمو روشن کردم!.....ء

فردا ترم شیش رو شروع میکنم ای دانشگاه....... به این امید که روزی ترم هشت- یا شایدم نه- رو تموم کنم........ء

......شروع میکنم در حالیکه خودم هنوز نا تمامم