نمی شود گاهی نوشت .. نمی شود تمام ِ آنچه که آن لحظه دارد از ذهن می گذرد را نوشت .. ذهن .. ذهن .. چه ساخته است این صورتگر .. این تردست .. که در آن ِ واحد این ذهن ِ گل گرفته ی لامصب دارد به هزار چیز می اندیشد .. به هزار چیز فکر میکند .. برای هزار تا آدم و بیشتر، دلش میگیرد .. یه هزار تا غم ِ داشته و نداشته اش فکر میکند .. برای هزار چیز دلتنگ می شود .. و این همه رخداد همگی در یک لحظه .. نمی دانم چه مرضیست که این چرخه ی بی امتداد فکر دست آخر به سکوت می کشاندم .. صدباره به آهنگ ای که به عشقت زنده منم ِ پروین می کشاندم .. به نگفتن و فقط خیره خیره نگاه کردن می کشاندم .. آخر چگونه بگویم .. چگونه بگویم این همه را .. این هزار فکر و فکر و درد و حرف و غصه و حس و اتفاق ِ جاری در لحظه را ؟ ....ء
و تو بگو چه حالی ام میکند این صوت ِ بعدی ... وقتی .. ای دل ... به....ء
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر