اینکه به چه چیزایی فکر می کردم این روزها .. خب خیلی چیزها بود .. شاید بگم یکی از کلی ترین درگیری های فکری زندگی م بود ..چیزهایی که گمونم همه چیز ِ منن .. چند تا چیز رسیدم بهش .. نه فقط تو این چند روز .. که کلن توی این بیست سال و شش ماه زندگی .. دوست دارم بنویسمشون .. وقتی چیزی رو می نویسی ثبتش می کنی .. و من این ثبت و تثبیت و اثبات رو دوست دارم .. همونطور که توی این چند روز داشتم چیزهایی رو به خودم اثبات می کردم .. داشتم اثبات می کردم که زندگیم برام مهمه .. و اینکه حالا به اون حال ِ گند رسیده بودم برام دردناکه .. بخودم اثبات کردم که درسته با زجر ِ بسیار .. اما می تونم برای خودم همه چیزمو حلاجی کنم .. همه چیزمو روی دایره بریزم ببینم اصلن چیا دارم برای خودم ... و روزهام رو نوشتم .. که هرچند زیبا نبودند .. اما ثبتشون کنم .. یجورایی آب پاکی رو ریختم رو دست وبلاگم .. برام خواننده مهم نیست .. مهم خودم بودم که خالی شم از فکر .. اینکه کامنتینگ رو هم تعطیل کردم مال ِ همین بود .. خواننده در پی ِ نقد ِِ توئه .. و من این روزها بقدر ِ کفایت در حال ِ نقد ِ خودم هستم .. ء
چیزهایی که بشون رسیدم اینا بود ..ء
واقعن ِ واقعن میشه زندگی رو به دو بخش ِ فکر کردن و لذت بردن تقسیم کرد .. دقیقا تو می تونی بشینی ساعتها به فلسفه ی وجود و خدا و عشق و بنی آدم و آزادی و حقوق.بشر و علم و پول و روابط اجتماعی و هزار چیز ِ دیگه فکر کنی .. به نتیجه برسی یا نرسی .. و یا .. میشه کلن صبح از خواب پا شد .. رفت غذا خورد و حال کرد .. رفت فیلم نگاه کرد و حال کرد .. رفت چرخ زد توی هر محیط و حال کرد ..و کلن میشه فقط حال کرد .. بی اینکه زیاد نگران ِ بعد ِ این حال کردن بود ..ء
من فهمیدم که لذت، بی ارزش میشه وقتی که عادت بشه .. لذت نباید عادت بشه .. باید یک چیزی سوای این حال کردن وجود داشته باشه .. لذت باید بعد از این چیز وجود داشته باشه نه قبل از اون .. ء
ازون همه فکر کردن می خواستم به اون چیزه برسم .. اونی که مبناست .. اونی که من گمش کردم .. اونی که با نداشتنش به بی ارزشی رسیدم .. .ء
به خودم و زندگیم نگاه می کنم .. باید از چندین جنبه بررسی ش کنم .. این همون چیزیه که توی وبلاگ خدابیامرزم ازش با عنوان ِ لایه پیازی نوشته بودم .. ء
لایه ها رو به ترتیب ِ اهمیت بررسی می کنم .. کیه که قبول نداشته باشه پر اهمیت ترین لایه زندگی هرکسی ؛ " خدا " ی آدمه ؟ .. ء
خدای من گم شده .. از وقتی سر ِ کلاس ِ معارف استاد گفت : .. اگه این ظاهر ِ نماز رو از نماز خوندن ِ خیلیا برداری ، دیگه چیزی ازش نمی مونه .. نماز ِ اکثر ِ مردم از نفس و روح خالیه .. از همون وقت دلم ریخت .. دیدم که منهم جزو همون دسته م .. دیدم که نماز منهم چیزی جز یک ظاهر پرستی و آرامش گرفتن از این حرکات نیست ... از نماز ترسیدم .. دیدم که زیادی پوک بوده کارهایی که من با عنوان نماز اخیرن می کردم .. یادم میاد یه زمانی رو که اونقد نمازم پر شور و شر بود که سر نماز اشک میریختم .. اونقد خدا رو نزدیک و متوجه به خودم می دیدم که میخواستمش بغلش کنم .. بوسش کنم .. اونقد عاشق خدا بودم که ... گذشت اون زمون ... من خدامو گم کردم از وقتی سکوت ِ عذاب آورش رو دیدم .. از وقتی زجر کشیدن ِ ملتم رو دیدم و سکوت ِ خدا رو دیدم .. از وقتی به بند و د.ا.ر آویختن ِ کسایی که مثل من بودن و مثل من حق نفس کشیدن داشتن رو دیدم و سکوت ِ خدامو دیدم خدامو گم کردم ... گفتم تو اگه خدایی پس کوشی .. چرا به دادمون نمی رسی .. چرا اینهمه زجرمون میدی .. باهاش دعوا کردم ... .. خیلی خیلی زیاد باهاش دعوا کردم ... ء
آمیرو میگه خدا تنها نویسنده ایه که خلاقیت تو کاراش موج می زنه .. چرا ما گندای بقیه رو از طرف خدا می بینیم ؟ ... چرا همش ازش توقع معجزه داریم؟ .. اینکه خدا واسه ما یه زندگی اوکی و مناسب و بی ظلم فراهم کنه یه معجزه س .. اینکه خدا دائم واسمون خیر و نیکی بباره معجزه س.... ء
من ولی باور ندارم که اینا یه معجزه س .. مگه اونی که توی اوکی ترین و بهترین کشور ِ دنیا از لحاظ احترام گذاشتن به مردم داره زندگی می کنه داره هرروز معجزه رو تجربه می کنه ؟ ... من اعتقاد دارم زندگی توی این دنیا یک بازی ِ نا عادلانه ست .. خیلی خیلی ناعادلانه ... اون دختری که توی اون کشور دقیقا هم ثانیه با من پا توی این کره ی خاکی گذاشته هیچ تحفه و تاقته جدا بافته ای نبوده و هیچ نقشی توی این خوشبختی و آرامش توی زندگیش نداشته .. اون فقط "شانس" ِ زندگی توی یه شرایط ِ اوکی و خوب رو داشته .... ء
من با خدا دعوا کردم چون از اینهمه نابرابری خسته بودم .... خدا به یادم آورد پس اونایی که حتی غذا گیرشون نمیاد توی آفریقا و اینا چی باید بگن ؟ ... خدا به یادم آورد که حافظ گفته اسرار ازل را نه تو دانی و نه من .... خدا به یادم آورد به تو چه اصلن .. دوست داشتم اینجوری بیافرینم ..... حتمن یه منطقی پشتش داشته و دارم .... صبر کن و تماشا کن .... ء
منم گفتم اوکی خدا .. اوکی .. تسلیم ... قهر با تو بدترین چیزیه که می تونه واسه یه آدم رخ بده ... نبودن ِ تو کثیف ترین چیزیه که می تونه اتفاق بیوفته ... گفتم خدا ... بنظر نامردانه رفتار می کنی ... بنظر انگار بدبختیامونو زجرامونو نمی بینی ... بنظر اصلن تو واسمون اینهمه زجر می خوای ... و تو واسمون پیش میاریش .. ولی نمیشه بی تو بود ... توی این زندگی ِ لعنتـــــی نمیشه بی تو بود .. ء
خدا بهم لخند زد .. یا شایدم نیشخند .. بنظرم خدا خیلی وقتا بهمون می خنده ... چون اکثرمون مثل مورچه هایی می مونیم که وقتی بچه بودیم ور می داشتیم پرتشون می کردیم اون سر ِ کوچه بعد اون مورچه هه ی بدبخت قیلی ویلی می رفت و به زور راه بازگشتشو به خونش پیدا می کرد ... گمونم من اون مورچه هه م که تو بچگی پرتش کردم اون سر ِ کوچه .. خدام منو پرت کرده اون سر ِ کوچه و شاید منتظره راهمو به خونه م پیدا کنم .. دارم بدجوری قیلی ویلی میرم .....ء
گمونم آخرش لونه مو پیدا می کنم .... لونه ی نازنین و آروممو .... لونه ی پر از عدالت و خوشبختی مو .. ء
به خدا گفتم خدا خیلی کلکی ... خیلی خیلی کلکی ....ولی توی این زندگی ِ لعنتی نمیشه بی تو بود .. نمیشه بی تو زیست ....ء
تصمیم گرفتم که دوباره باهاش آشتی کنم .. تصمیم گرفتم که دوباره دوستش داشته باشم .. با همه ی رفتارهای بنظر ناجوانمردانه ش بخوامش .. با همه ی سکوت و جبروتش .. با همه ی تلخیا و سختایی که توی زندگی ِ لعنتی مون میریزه ... با تموم ِ فشار هایی که روی دوشمون میذاره .. بهش باز گفتم می دونی خدا .. آخه توی این زندگی ِ لعنتی نمیشه بی تو زیست ... ء
تصمیم گرفتم دوباره نماز بخونم .. و چون نمی خوام این نماز مثل همون نماز زپرتی هایی باشه که استاد ِ معارفمون گفت و منو دیوونه کرد .. باید واسش دلیل بیارم .. باید واسه نماز خوندنم دلیل داشته باشم .. نباید فقط از اون حس ِ آرامش گرفتنه خوشم بیاد و سراغ ِ این کار برم .. باید روحمند باشه نمازم ... باید واسه نمازم دلیل داشته باشم .. انگیزه ای داشته باشم که توی هیچ شرایطی دیگه نخوام ازش جدا شم .. انگیزه ها و دلیلهائی خیلی خیلی محکم .... ء
می دونی خدا .. بی تو نمیشه توی این زندگی لعنتی دووم آورد... مثل من که داشتم جون می کندم ... مثل من که با تو قهر کرده بودم .. که تو رو گم کرده بودم ..... نمیشه ... نمیشه بی تو .. ء
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر