این ریختی

از وقتی بیدار می شوم و رضایت می دهم که از جا پا شوم 

تا وقتی که لقمه های مثلا صبحانه ( ظهرانه ) را فرو می دهم 

تا وقتی که صدای اذان می آید و قشنگ یک تشت قیر خالی میکند روی سرم ( یادم می آورد که چقدر پرتم ) ء

تا آن وقتی که می چپم توی اتاق و در را می بندم به پروسه ی بی انتهای فکر کردن و نوشتن ادامه می دهم 

دارم فکر می کنم که " چرا " ... ء

آخرین بار پیارسال همین موقع بود که این ریختی شده بودم