قُلُپ اول شربت سکنجبینم را که خوردم اذان گفت .. یک جوری و چشمهام را بستم و مستانه سرکشیدمش که انگار دارم سکر انگیز ترین شراب دنیا را می نوشم ... ء
نمی گذاشتند نا.زنین بیاید تو ... من ، عاشق ِ سینه‌چاک بچه های فرشته سانی مثل ِ نا.زنین، بدجور دلم برایش سوخته بود " باشه اگه قول بدی ساکت باشی میتونی بیای تو " .. مادرها نامردانه رفتار کردند .. " نذارید بیاد تو.. بفرستیدش بیرون" ...جگرک را با هزار حیله و نیرنگ از کلاس بیرون کردند و من ماندم و عاشق پیشه و سفید رو ..... این آخرین جلسه ی درس قبل از امتحان میان ترمشان بود که با من داشتند؛ بفهمی نفهمی ناراحت بودم .. آنها را برای شاید یکی دو هفته ای نمی بینم.
سوا سوا ازشان امتحان گرفتم، به دستور مادرهایشان، که به نفع من هم بود ..
اول سفید رو بود .. اشکالهاش را اول ِ جلسه پرسید .. یک جا چیزهایی گفت که حسابی مستم کرد : " اینا رو به عاشق پیشه یاد بده، اون بلد نیست. اینا رو براش توضیح بده تا یاد بگیره " ..... بیا بغلم دخترک ِ دلسوز که دوستی ات بوی جنگل ِ بکر ِ سرسبز ِ بهار می دهد ..... بعد، امتحان؛ امتحانی که توی تاکسی در مسیر دانشگاه تا مترو سوالهاش را نوشتم و خط کشی هاش را کردم .. راننده تعجب کرده بود از حرکاتم. محل نمی گذاشتم به تعجبش و کارم را می کردم .... امتحانی که توی تاکسی طرح شده بود، با این همه نابجایی، امتحان خوبی بود .. یعنی سوالهام آبکی و بدرد لای‌جرزبخور نبود ...
سفید رو برگه اش را که صحیح می کردم با من قهر کرد . چندین بار . بخاطر اینکه خودش اشتباه کرده بود با من قهر می کرد! .. منطقی نبود..دوست داشت بیست بگیرد که مادرش بگذارد امشب جو.مو.نگ ببیند! .. یعنی انگیزه اش ستودنی بود .. یا شاید دوست داشت بهترین باشد.... قهرش از آن قهر های اساسی بود : تغییر رفتار ناگهانی .. و بی روح کردن ِ چهره اش.. و حالت تدافعی گرفتن ..و تمایل به خروج از کلاس ..قهرش خیلی ترسناک بود، این را بهش نگفتم . فقط گفتم ببین، خودت اشتباه کرده ای . قهر دیگر چرا؟ .. خلاصه بیرون رفتیم و اشکالهاش را به مادرش گفتم . قرار شد بعد ِکلاس اشکالهای امتحانش را رفع کنیم ...
نوبت عاشق پیشه شد که بیاید تو ...
سفید رو می گفت عاشق پیشه صبحی داشته توی مدرسه هق هق می کرده .. هیچ هم نمی گفته که چه اش است .. خلاصه که وقتی حالش را پرسیدم و بهم با شوق گفت "خوبم" خیلی ذوق و البته تعجب کردم .. حالش که خوب نباشد هیچ نمی فهمد .. باید مدام از فکر معشوق ِ لعنتی اش بیاری اش توی جو ِ درس .. کار بسیار سختی ست. .. هیچ اشکال و سوالی نپرسید . یه راست رفت سراغ برگه امتحانی اش .. طبق معمول هم که دستهایش یخ کرده بود ...دستهاش را گرفتم و گفتم ببین ، ترس برای چه؟ مگه من معلمت هستم ؟ گفت آره هستی! .. گفتم خب معلم مدرسه ات که نیستم، ترسناک هم نیستم. غلط حل کنی دعوایت هم نمی کنم ، پس خواهشا نترس و قوی باش و سوالهات را حل کن .. بهش چند ثانیه زل زدم و گفتم : میدانی خیلی دوستت دارم؟ .. گفت " می دانم! من هم " .... و دوست داشتم بپرسم چرا. چرا دوستم داری . چرا؟ .... که نمیشد .. داشت سوالهاش را حل می کرد .. چه حل کردنی هم . معادله را نصفه و نیمه و مختصات را کج و معوج و خلاصه امتحانی داد بیا و ببین ... دوست داشتم کله اش را بگیرم توی دستم و به لحنی عاجزانه بگویم: دخترک، من اینهمه با تو از اینها مثال کردم، حواست کجاست؟ درست حل کن و دقت کن...
کلاس تمام شد .. اشکالهایشان را برایشان رفع کردم و چندین بار پرسیدم " دگیر سوالی ندارید؟ " ..
موقع خداحافظی و تسویه حساب شد.. .. هیچ دوست نداشتم جلوی بچه ها از مادرهایشان آن اسکناس های کذایی را بگیرم .. انگار که فکر کنند همه ی این دلسوزی ها و تلاش ها و حرف ها و "فهمیدی؟"ها و "دقت کن" ها ، تماماً برای یک مشت اسکناس بوده ست و نه دیگر هیچ... و نه دیگر هیچ حسی یا هیچ آرزویی و هیچ انگیزه دیگری ... نه اینگونه نبوده ست .. این گونه نبوده ست که باهاش شرط کردم اگر امتحان میان ترمشان را خوب بدهند برایشان روان نویس ِ استدلر بخرم.... اگر نه موفقیتشان شادم می کرد، استدلر کجا بود؟...کاش این ها را بدانند ...
جو.مو.نگ(!) شروع شده است .. امیدورام سفید رو به آرزویش رسیده باشد و حالا در حال نگاه کردن ِ این سریال باشد ...
به خانه که آمدم شوق داشتم که بپرم نزدیک ِ خواهرک و بهش بگویم اولین حقوق ی معلمی ام را گرفته ام .. بهش بگویم که چند روزی ست شاگر خصوصی گرفته ام و دیگر "پول توجیبی ام را خودم می دهم" .. دوست داشتم بهش اینها را بگویم و از خوشحالیم خوشحال شدنش را ببینم و کیف کنم .. دوست داشتم شوق ِ چشمهای قشنگش را ببینم و کیف کنم... نشد. نمی شود. نمی شود .. نمی بخشم بر کسی که دورم میکندم ، از خواهرکم .....
القصه شوقی که توی دل خفه شود، از فشار ِ نوک ی انگشتان بر کیبورد، نیمه جان، وارد ِ صفحه ی مجازی‌ام می شود ..
بعد از کلاس، رفتن به شب ِ شعر ِ سر.ای .اهـ.ـل قلم، که اصلن مثل هفته ی گذشته خوب نبود، بد بود. .. و چیزهایی نه چندان لایق ی نام ِ شعر خواندند، و شاعران حقیقی و نبودند و اگر بودند شعر نخواندند .. و خلاصه اش که خوش نگذشت بهیچ وجه.
نشسته روی ِ پله ی جلوی اتوبوس های بی‌آر‍‌تی، آمدن تا میدان .. ایستاده و نشسته آمدن تا خانه.... با جیبی از شوقی نیمه پُر، که خفه خون گرفت!ء
نمی گذاشتند نا.زنین بیاید تو ... من ، عاشق ِ سینه‌چاک بچه های فرشته سانی مثل ِ نا.زنین، بدجور دلم برایش سوخته بود " باشه اگه قول بدی ساکت باشی میتونی بیای تو " .. مادرها نامردانه رفتار کردند .. " نذارید بیاد تو.. بفرستیدش بیرون" ...جگرک را با هزار حیله و نیرنگ از کلاس بیرون کردند و من ماندم و عاشق پیشه و سفید رو ..... این آخرین جلسه ی درس قبل از امتحان میان ترمشان بود که با من داشتند؛ بفهمی نفهمی ناراحت بودم .. آنها را برای شاید یکی دو هفته ای نمی بینم.
سوا سوا ازشان امتحان گرفتم، به دستور مادرهایشان، که به نفع من هم بود ..
اول سفید رو بود .. اشکالهاش را اول ِ جلسه پرسید .. یک جا چیزهایی گفت که حسابی مستم کرد : " اینا رو به عاشق پیشه یاد بده، اون بلد نیست. اینا رو براش توضیح بده تا یاد بگیره " ..... بیا بغلم دخترک ِ دلسوز که دوستی ات بوی جنگل ِ بکر ِ سرسبز ِ بهار می دهد ..... بعد، امتحان؛ امتحانی که توی تاکسی در مسیر دانشگاه تا مترو سوالهاش را نوشتم و خط کشی هاش را کردم .. راننده تعجب کرده بود از حرکاتم. محل نمی گذاشتم به تعجبش و کارم را می کردم .... امتحانی که توی تاکسی طرح شده بود، با این همه نابجایی، امتحان خوبی بود .. یعنی سوالهام آبکی و بدرد لای‌جرزبخور نبود ...
سفید رو برگه اش را که صحیح می کردم با من قهر کرد . چندین بار . بخاطر اینکه خودش اشتباه کرده بود با من قهر می کرد! .. منطقی نبود..دوست داشت بیست بگیرد که مادرش بگذارد امشب جو.مو.نگ ببیند! .. یعنی انگیزه اش ستودنی بود .. یا شاید دوست داشت بهترین باشد.... قهرش از آن قهر های اساسی بود : تغییر رفتار ناگهانی .. و بی روح کردن ِ چهره اش.. و حالت تدافعی گرفتن ..و تمایل به خروج از کلاس ..قهرش خیلی ترسناک بود، این را بهش نگفتم . فقط گفتم ببین، خودت اشتباه کرده ای . قهر دیگر چرا؟ .. خلاصه بیرون رفتیم و اشکالهاش را به مادرش گفتم . قرار شد بعد ِکلاس اشکالهای امتحانش را رفع کنیم ...
نوبت عاشق پیشه شد که بیاید تو ...
سفید رو می گفت عاشق پیشه صبحی داشته توی مدرسه هق هق می کرده .. هیچ هم نمی گفته که چه اش است .. خلاصه که وقتی حالش را پرسیدم و بهم با شوق گفت "خوبم" خیلی ذوق و البته تعجب کردم .. حالش که خوب نباشد هیچ نمی فهمد .. باید مدام از فکر معشوق ِ لعنتی اش بیاری اش توی جو ِ درس .. کار بسیار سختی ست. .. هیچ اشکال و سوالی نپرسید . یه راست رفت سراغ برگه امتحانی اش .. طبق معمول هم که دستهایش یخ کرده بود ...دستهاش را گرفتم و گفتم ببین ، ترس برای چه؟ مگه من معلمت هستم ؟ گفت آره هستی! .. گفتم خب معلم مدرسه ات که نیستم، ترسناک هم نیستم. غلط حل کنی دعوایت هم نمی کنم ، پس خواهشا نترس و قوی باش و سوالهات را حل کن .. بهش چند ثانیه زل زدم و گفتم : میدانی خیلی دوستت دارم؟ .. گفت " می دانم! من هم " .... و دوست داشتم بپرسم چرا. چرا دوستم داری . چرا؟ .... که نمیشد .. داشت سوالهاش را حل می کرد .. چه حل کردنی هم . معادله را نصفه و نیمه و مختصات را کج و معوج و خلاصه امتحانی داد بیا و ببین ... دوست داشتم کله اش را بگیرم توی دستم و به لحنی عاجزانه بگویم: دخترک، من اینهمه با تو از اینها مثال کردم، حواست کجاست؟ درست حل کن و دقت کن...
کلاس تمام شد .. اشکالهایشان را برایشان رفع کردم و چندین بار پرسیدم " دگیر سوالی ندارید؟ " ..
موقع خداحافظی و تسویه حساب شد.. .. هیچ دوست نداشتم جلوی بچه ها از مادرهایشان آن اسکناس های کذایی را بگیرم .. انگار که فکر کنند همه ی این دلسوزی ها و تلاش ها و حرف ها و "فهمیدی؟"ها و "دقت کن" ها ، تماماً برای یک مشت اسکناس بوده ست و نه دیگر هیچ... و نه دیگر هیچ حسی یا هیچ آرزویی و هیچ انگیزه دیگری ... نه اینگونه نبوده ست .. این گونه نبوده ست که باهاش شرط کردم اگر امتحان میان ترمشان را خوب بدهند برایشان روان نویس ِ استدلر بخرم.... اگر نه موفقیتشان شادم می کرد، استدلر کجا بود؟...کاش این ها را بدانند ...
جو.مو.نگ(!) شروع شده است .. امیدورام سفید رو به آرزویش رسیده باشد و حالا در حال نگاه کردن ِ این سریال باشد ...
به خانه که آمدم شوق داشتم که بپرم نزدیک ِ خواهرک و بهش بگویم اولین حقوق ی معلمی ام را گرفته ام .. بهش بگویم که چند روزی ست شاگر خصوصی گرفته ام و دیگر "پول توجیبی ام را خودم می دهم" .. دوست داشتم بهش اینها را بگویم و از خوشحالیم خوشحال شدنش را ببینم و کیف کنم .. دوست داشتم شوق ِ چشمهای قشنگش را ببینم و کیف کنم... نشد. نمی شود. نمی شود .. نمی بخشم بر کسی که دورم میکندم ، از خواهرکم .....
القصه شوقی که توی دل خفه شود، از فشار ِ نوک ی انگشتان بر کیبورد، نیمه جان، وارد ِ صفحه ی مجازی‌ام می شود ..
بعد از کلاس، رفتن به شب ِ شعر ِ سر.ای .اهـ.ـل قلم، که اصلن مثل هفته ی گذشته خوب نبود، بد بود. .. و چیزهایی نه چندان لایق ی نام ِ شعر خواندند، و شاعران حقیقی و نبودند و اگر بودند شعر نخواندند .. و خلاصه اش که خوش نگذشت بهیچ وجه.
نشسته روی ِ پله ی جلوی اتوبوس های بی‌آر‍‌تی، آمدن تا میدان .. ایستاده و نشسته آمدن تا خانه.... با جیبی از شوقی نیمه پُر، که خفه خون گرفت!ء
۳ نظر:
مبارکه حقوق اولت خانم معلم.
تبریک میگم. اولین درآمد همیشه تو ذهن آدم میمونه
تو انقدر حواست به حس و حال شاگردات هس چجوری درس میدی؟:دی
گلم خوشحالم بابت اولین حقوقت هر چند می دونم اینقدر ناچیزه که...
اون دوتا دختر اگه سرشون تو حساب کتاب بود می فهمیدن یه چیزایی خیلی قوی تر از این پول کم تو رو پیشه اونا میبره
ارسال یک نظر