یک.دو.سه

یک.  در میان ِ کابوس های مریضی داشتم فکر می کردم .. که بروم شهر ِ کتاب ِ بوستان . یکی از آن ماژیک های دوست داشتنی با نوکی بسیار کلفت بخرم .. که البته رنگش هم سیاه باشد ... که بالاتر از سیاهی رنگی نباشد ... و رنگ کنم ... رنگ کنم واژه ها و سطرهایی از دفترهای نوجوانی و جوانی ام را .. که دوست ندارم چشمی غیر از چشم خودم روی آنها بگردد ... ... می دانی .. کابوس های مریضی خیلی خوبند .. به تو یادآور می شوند قرابت ِ مرگ را با دستانت .. با آغوش ِ گر گرفته از تبت .. کابوس های بیماری در همان حینی که در تمام شب با آنکه مثلا خوابی ، تو را بیدار نگه می دارند ،  و تمام ِ ترسهای ذهنی ات را به فرم خوابهای ترسناک به مغزت روانه می کنند ، به تو می فهمانند عمق درد و خوشبختی را .....ء
حتمن آن ماژیک نوک کلفت ِ مشکی رنگ بزودی وارد جامدادی ام خواهد شد .. مرگ دور نیست .. ء

دو. امروز وقتی طبق ِ معمول ِ همیشه آشناها را در راهرو ها و محوطه بیرون ِ دانشگاه می دیدم و بهشان با فاصله سلام می دادم، که " ببخشید سرما خوردم، باهات دست نمی دم " ، او را دیدم .. دخترک برق ِ شادی از چشمهاش می بارید .. چند ترم قبل به گمانم سر ِ کلاس کارگاه ِ فلز با هم بودیم .. نگـ.یـن بانو از او پرسید : " حال بچه ات چطور است ؟ " .. یک دفعه برق ِ کم فاز مرا گرفت : " تو مگه بچه دار شدی ؟ ! " ..  " چند وقتشه ؟ !" ..  " دختره یا پسر ؟ ! " .. " اسمش چیه ؟ " ..و با همان ِ برق ِ شوق اندود ِ چَشمهاش یکی یکی ِ سوالهام را جواب داد و دیدم که چقدر چشمهاش می گویند : " من خوشبختم " ... و خداحافظی کرد و رفت ... ...و دیگر .. هیچ!ء

سه. گوش گرفتگی و حلق گرفتگی و مغز گرفتگی ِ سرماخوردگی گاهی آنچنان دیوانه ات می کند ..  که آرزو میکنی با یک تپانچه بادی _ که حالا دقیقا هم نمی دانی چیست _ مغزت را منفجر کنی ، بلکه اینهمه درد و گرفتگی آرام بگیرد .. ء