خفه خون

( × برای افراد ِ بی حوصله، بستن ِ صفحه توصیه می شود )
 

نمی دانم دقیقا چه جوری می شود که شرایطی پیش می آید که یهو بی مقدمه فرآیند گیر دهی به بساط کامپیوتر و اینترنت ما پیش می آید .. شرایط آب و هوایی ست .. شرایط پشتک وارو زدن مگس در جیب است .. نمی دانم هرچه که هست خیلی لعنتی است .. خیلی مزخرف است که به تنها دلخوشی ِ تو گیر بدهند .. خیلی اندوهوار است که نفهمند این بساط برای تو چیست.. که در حکم خون است در رگت .. نفهمند که ... نفهمند که این بساط لهـ.ـو و لـ.ـعب! نیست والله ... بساط ِ نوشتن است .. بساط خواندن .. بساط ِ تخلیه ی روحی ... بساط ِ ... نمی فهمند .. هیچ گاه هم گمان می کنم نفهمند ... که مادر گفت : " مگر سهراب و پروین کامپیوتر داشتند که شاعر شدند ؟ .. " ... آه خدایا .... شکرت که فهمیدند من شاعرم ... چقدر خوشبختم که بلاخره فهمیدند! .... چقدر سخت است .. چقدر سخت است شرایط ِ حال ِ حاضر ِ من ..... 

بابا از آن ور ... خواهرک(؟) عصری از یک ور ِ دیگر ... خلاصه که نشد در ساعت ِ مقرر ِ تولد ِ کلمه اینجا باشم .. اینجا بنویسم .. آه .. لعنتی نشد .... اجبارا به کاغذ پناه بردم ... :

" باید پذیرفت .. باید پذیرفت که گاهی مجبوری تن به این اثبات بدهی که تو این خطوط را نگاشته ای .. نوشتن با ادوات ِ نگاردن ِ امروزی این مزیت را دارد که از فرم یکسانی تبعیت می کنند .. فرم یک سری فونت ها و علائم ثابت .. دست خط ِ کسی نیست آن حروف ِ مجازی ِ نوشته شده روی کیبورد .. این خوب است .. این اعلام می کند که : نمی دانم که این حروف را نگارده است .. نمی دانم که آنها را نوشته است .. حتی وقتی خودت هم داری می نویسی این امید را داری که این حروفی که اینطور عجیب پشت سر هم کلمه می شوندو اینطور عجیب‌تر جمله و قصه ی تو را می سازند، را خودت ننوشته باشی .. این خوب است .. این یعنی عر.یانی .. این یعنی بیگانگی با رودرواسی ِ از خود .. اما حالا ؛ که مجبورم با قلم و خودکار بنویسم .. و این را پذیرفته ام که من دارم این نوشته را می نویسم .. به هیچ وجه احساس امنیت نمی کنم .. دستخط خودم را که می بینم می ترسم .. خیلی می ترسم .. می ترسم: من دارم اینها را می نویسم ؟ .. من؟ .. چقدر تلخ است خودت را عر.یان ببینی .. کلماتت را عریان ببینی .. و از تک تک شان بترسی .."

نوشتم و نوشتم ..دو صفحه ی کلاسور ِ پشت و رو با خطی ریز ... ترسیده بودم واقعا .. ریز می نوشتم که نبینم شاید ... نوشتن با قلم واقعا دیگر امکان پذیر نیست .... ( انتظار ندارم کسی ترس ِ مرا درک کند) .. 

||| پدر ِ خوب .. تو که از چیز ِ دیگر مشغله داری .. چه گیر دادن به بساط ِ من ؟ .. چه طعنه و متلک بار ِ من کردن ؟ .. چه کنایه زدن ؟ ... تو که شعرهای خوب می خواندی .. تو که از آدمیت می سرودی مثلا .... چه می شود ترا گاهی که ..... که ... .

باشد .. من ترس بَرَم می دارد که تو مبادا بیایی و مرا اینجا ببینی .... خوب است ؟ .. دوست داری ؟ ... پدرانه بودنت ترسیدن ِ از تو باشد دوست می داری ؟ .. می ترسم، باشد .. به اندازه ی تمام ِ دقایقی که نیستی و محتمل ِ برگشتن از سر ِ کاری ... به اندازه ی تمام ِ حرفهای پنهانی ات با مامان، که می گویی تا به من بگوید .. به اندازه ی همه ی ابهت ِ زشت‌ات که حتی می ترسد با من حرفهایش را بزند .... پدر بودنت را دیر زمانی‌ست انگار .. که یادت رفته است ... |||

  بعد ... 

یک غلطی کردم و قبول کردم ادیت ِ متن ِ ارائه گزارش کتبی شیـ.ـوه را ... اینروزها همش دارم غلط می کنم .. نمی دانم چرا

خب، دلم پُر شده، سر ریز کرده .. دلم اندازه ی چیزهایی که می خواستم بنویسم و کور شدم گرفته .. دلم.. دلم .. نمی فهمند .... درد ... درد ... آخ از درد ........................................

میلیونها سه نقطه، برای دخترکی که مجددا خفه خون شد

بعد نوشت: ادامه ی متنی که توی دو برگه کلاسور ِ کذایی نوشته شد
.. " زمانه دشمن خوست" .. حمید مصدق ِ نامدار ِ عزیز .. راست می گفتی ...
... و آن اندوه عظیم .. یعنی تنهایی .. که مطمئنی تنهائی. که تو بگو یک نفر .. یک نفر رفیق ِ شفیق انگار نیست ..که حجم ِ درد ها و غصه ها و اشک ها و "ها" هایت را برایش یکجا به حرف بنشانی و شانه هایش خم نشود و گوشهایش کر نشود و مغزش کر نباشد و بفهمد و درکی داشته باشد و محرم باشد و عتاب و خطاب نکند و توصیه و تشویق نکند و فقط بشنود و بشنود و با مغز استخوانش درک کند و این با پوست و خون درک کردن و فهمیدنش را با پسوت و خون درک کنی و مست ِ لذت ِ این فهمیده شدن شوی.. مست اینکه از چشمهایش به تو گفت که می فهمد و هیچ هم نگفت. نیست . چنین رفیق ی شفیقی نیست .. تو تنهایی و هر آدمی انگار تنهاست و انگار این تنهایی هیچ پایانی ندارد .. تلخ... مثل ِ شرابی که به زهر تبدیل گشته باشد

بنویس گاه نرفتن و ماندن ، سخت تر است از کندن و رفتن .. بنویس نمی روی و می مانی و ... غصه می خوری ...

( نشد که همه اش نگاشته شود ... ) ....