به آدم آهنگ می دهـنــد ... جسممان را پشت سر بگذارد .. منافذ روحمان را وارد شود .. ذهنمان را از آن خودش کند تمامن .. فکرمان را ببرد به جایی که نباید .. دلمان را در هوایی بیندازد که نباید .. به حرفهایی که قبلن زده ایم مشکوکمان کند .. و القصه آنچه نباید، بشود ... که چه؟ .. مگر ای دوستان.. نمی دانید دریچه ی جان ِ ما گوشهایمان است .. نمی دانید مگر به شنیدن صداهای خوب دگرگون می شویم .. نمی دانید مگر موسیقی های درست درمان با ما چه می کنند ... نمی دانید مگر ما هر چیزی را نباید بشنویم .. به چه جرئت ... هرچه دیوار و سد و حصار و حفاظ برای دل ِ همیشه در پرواز! گذارده ایم، کنار می زنید ........ء
نکنید ... بگذارید چیز ها را نشنویم .. بگذارید .. بگذارید نتپد .. بگذارید آن جسم ِ گلگون درون سینه نتپد ... ء
۲ نظر:
از اون گلایه ها بودا.
اما آن جسم گلگون به تپیدن زنده است
ارسال یک نظر