اینهم روایتی ست*

یک .

خب ... آدمی به هرچیز عادت می کند .. تو بگو به نوشتن توی ایمیلش بجای محیط ادیتورش ..

امروز به یک یقینی رسیدم ، که البته از قبل می دانستمش .. و خب بعضی دانسته ها خوبست که به اشتراک گذاشته شوند . شاید که بدرد بخورند . تقدیم به همه ی مردمان ِ فهیم!

" یک فرد گاه در ذهنش ، با گزاره های فکری اش که همگی حاصل برداشت های شخصی اش از روابط و محیطِ اطرافش است، تا آنجا پیش رود که طناب ِ دار ِ یک حس، یک رابطه، و .. را به گردن ِ آن بیاندازد؛ بی آنکه ذره ای ، قربانی را از این به دار آویختن آگاه کند. "

دو .

 ملـ.ـوچ که امروز صبح آمد، با آن لباس ِ روشن، خواستم یک لحظه بگویم "چقدر بهت می آید".. .. بعد " گفته ها" را بهم داد و رفت .. خواستم همان لحظه ادیتور بلاگم جلوم باز می شد و هر آنچه از او در ذهن داشتم بنویسم

موقع رفتن.. توی کوچه عا.طفه را دیدم .. همان دختر ســـــاده ی لاغر اندام ِ دوست داشتنی.. گفت : دیشب دلم یهویی برات تنگ شد! .. جمله ی اینچنینی را که از یک دوست ِ یک ماهه بشنوی کمی عجیب است .. بعد خواستم باز همانجا ادیتورم بود و هر آنچه از " عا.طفه" در دل دارم بنویسم ... هر آنچه که در موردش فکر می کنم

بعد سوار ِ تاکسی شدم .. اتفاقی که دوست ندارم افتاد : تا مسیر ِ زیادی فقط من مسافرش بودم و خب جلو هم نشسته بودم و از این حالت، از آنجا که خاطره ی خوبی ندارم، در تمام ِ مسیر در استرسی آزار دهنده و خورنده بسر می بردم .. یعنی رویم را آنقدر آن وری کرده بودم که..  تا جایی که بلخره سه نفر مسافر عقب نشستند، به جلو و داشبورد ِ ماشین هیچ نگاه نکردم که قاب کوچکی که نام علی(ع) رویش نوشته شده بود را ببینم .. خب دلیل نمی شود اما، حس ِ آرامش ِ خوبی به من دست داد ....بعد خواستم باز ادیتورم بود و من از تمام ِ آنها که آنقدر آدمند که حریم کسی وارد نمی شوند، بنویسم

بعد تاکسی ِ مسیر ِ بعدی .. که در جواب ِ سلامم گفت " سلام دخترم " .. و قتی زنی بعنوان ِ چهارمین مسافر آمد بنشیند، به مرد گفت " آقا درست بنشین" .. و وقتی خواست راه بیوفتد گفت " بسم الله" ... ..  بعد خانه .. بعد خواب ..

خب شب ِ شعر هم نرفتم چون نمی توانستم منتظر ِ ساعت ِ شروعش بمانم ..

و این یعنی یکی از روزهای ِ ساده و پر از فکر ِ نوشتن ِ بیست سال و هفت ماهگی‌ام .. ء

می برند کاشان. چرا نروم ؟ ... من همیشه آنقدر پایه! بوده ام که تنها همه جا بروم .. مثل ِ پارسال که تنها کاشان رفتم و توی کل ِ اتوبوس ِ دانشگاه یک نفر را هم نمی شناختم وحس ِ غربت ِ مسخره ای بهم دست داده بود ..  توی همان سفر ِ کوچک با خیلی ها دوست شدم که دو نفرشان واقعا برایم ماندنی شدند .. میـنا و  معصـومه .. که فارغ التحصیل شدند و البته هیچ وقت از ذهنم نمی روند .. آن دو تا دختر ِ دوست داشتنی که یک روز از آنها هم خواهم نوشت

روزهای مسخره ی پروژه تحویل دادن و تمرین حل کردن و سرکوفت ِ استاد شنیدن در حال ِ گذرند

روزهای اردی‌بهشتی ِ کوچک .. روزهای ساده ای که ساده می گذرد .. فرمول ِ خاصی ندارد .. غصه ی خاصی ندارد .. اما عادت هم نشده ست

شعر می گویم . بیشتر از همیشه . شاید چون بیشتر از همیشه دل ِ احساسم پر است .. شاید چون بیشتر از همیشه در استیصال است .. علت مهم نیست. . اما یک جور خسته شدن هم در کار است .. یک جور به " که چی ؟ " رسیدن هم تویش است ... حتی دیگر هیچ کس اکثرشان را جز خودم نمی خواند .. می خواهم بگویم شوق ِ انتشارشان را هم ندارم .. این همه بی برقی ِ احساس خوب نیست اما دوستش دارم .. به من آرامش می دهد .. به من فرصت می دهد .. به دل ِ بی‌نوا فرصت می دهد .. بلاکه می کندم .. بلاکه بودنم را در شرایط ِ فعلی خیلی دوست می دارم ..

درس می خوانم تا پوز ِ آن استاد را بزنم که هرچه از دهانش در آمد گفت و گفت و حال ِ همه مان را گرفت که " شماها هیچی نمی شوید" .. خودت هیچی نمی شوی مردک نفهم

* عنوان از شعری از حمید مصدق ِ نامدار