صبح رفتم خونه ی استاد موسیـ.ـقی م .. انقد موهاش ژولیده و چندش بود که داشتم از حرص می مردم! یه جور ِ شلخته و باز و اعصاب خرد کن ... خونه شون خنثی بود .. اما حالا که می بینم فک میکنم حتی شاید منفی هم بود خونه شون .. با اینکه روشن بود و دیوار ها تمیز بودند و از بیرون صدای دست زدن می آمد .. ( حالا فک کن بیاد اینجا رو پیدا کنه اینارو بخونه، از سری بعد رام نمی ده خونش!)....ء
اولن که راهش بسیار دور بود به خونمون بعدم اینکه همون قضیه کفگیر ِ خانه کرده در ته ِ دیگ که خیال ِ بالا اومدن و تجربه کردن ِ قسمتهای دیگر ِ دیگ رو نداره ... خلاصه شاید نرفتم دیگه .. :| ...ء
بعد از این دیدار، در مسیر ِ برگشت .. اتوبوس از جلوی ِ خیابان ِ ایرانشهر گذشت .. به جان ِ خودم ، بلافاصله شعر ِ مصدق آمد توی ذهنم ... : .. زمانی دور ... در ایرانشهر .... ء
نگویم و شرح ندهم که زمانی دور ، در ایرانشهر ... چه ها که بر یک فروند قلب ِ شکسته نرفته است ......هیچ نمی گویم خب
سوال
چرا من اینجوری م؟ .. چرا چیزهایی رو که آزارم می دهند رو می نویسم؟ که چه؟ که چه؟ خود آزاری مگر؟ .. نکن خب .. به درک که ایرانشهر...........ء
(شاید می نویسم تا باور کنم که دردش کم شده است .. کم نشده است .. الان، بعد از نوشتن، درد ِ بیشتری حس می کنم)
اصلن شاید کلمه ای توی دنیا نشناسم که بیشتر از این ایرانشهر مرا آزار بدهد
۲ نظر:
حس جالبی دارم وقتی میرم به مکانهایی که خاطره انگیزند برام. چه تلخ چه شیرین. حس زنده بودن می کنم وقتی یک حس شدید قدیمی باز زنده میشه و پیش چشمم میاد.
به نظرمیکی از خوبی های وبلاگ همینه. اینکه حرفها را بنویسیم و خالی شویم. اسمش رو خود آزاری نمیذارم. استراحت روح (به قول سروناز) تعبیر بهتریه.
موسیقی خیلی خوبه. موفق باشید:)
یعنی اگه خواستیم اذیتت کنیم باید بیایم روی دیوار روبروی پنجرهء اتاقت بنویسیم: ایـرانشهــر
ارسال یک نظر