چهارشنبه 22 اردیبهشت 1389
گذاشتم خونه آروم بمونه .. اونها که روی بُرد ننوشتن چه ساعتی بیدارشون کنم؟
مامان نیست .. کوچیک که بودم هر سری که بیدار می شدم و میدیدم مامانم نیست، از دلهره می مُردم .. حالا اون ترس ِ کودکی ، نه که از بین رفته باشه، نه اصلا ؛ که خفیف شده .. دلهره م آروم به حیات ِ خودش ادامه میده تا وقتی، مامان برگرده
صدای چلچله های همیشه جیغ کشون و یک گنجشک ... یاد ِ امروز ِ گـُل بارون می افتم : عکسها از نمایشگاه گل و گیاهی ست که در پا.رک گفتگو برگزار شده و پیشنهاد می کنم اگه کسی خواست بره، جمعه بره : مثل ِ ما اون همــــــــــه زیبائی رو نبینه و حسرت به دل بمونه و هیچی نخره، جمعه روز ِ فروش ئه
خونه زودتر از معمول تاریکه ..
اردیبهشت، زمان ِ بین ِ قایم شدن و پیدا شدن و سُک سُک شدن در بازی ِ قایم باشکه ... زمانی برای مخفی شدن و از دست ِ ظهور ، فرار کردن .. خرداد ِ عجیب و غریب که اومد، با هزار درس و هزار اتفاق، وقتش می شه که خودتو به جریان نشون بدی و تسلیم شی : درس بخونی و از اتفاق ها، پیشاپیش غصه بخوری ...
در نوجوانی شعر ِ سهراب‌ئو می خوندم : شب ِ خرداد به آرامی از روی ِ سر ِ ثانیه ها می گذرد .. و نسیمی خنک از حاشیه ِ سـ.ـبز ِ پتو ، .. خواب ِ مرا می روبد ..
حالا دیگه نمیشه ، دیگه انگار نمیشه این شعرو خوند وتوی آرامش ِ خفته درش، غرق شد
این لحظه ِ تاریک ِ خونه و این صداها و این روزها، بخوبی اعلام می کنند : چنان نماند و چنین نیز هم نخواهند ماند ، با جابجایی، که یعنی این روز و روزگار ، شاید که آبستن ِ روزهایی خاکستری‌ست ....
ها! من شعر می گویم و فکر می کنم؛ و زندگی ِ من در همین دو کلمه خلاصه می شود
دعا کردن که جای خود دارد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر