پارادوکس

جمعه ای که قرار بود اگه از کله صبح تا بوق شب کار کنم باز وقت کم بیارم، میشینم آرشیو بلاگای طنز می خونم و کمبود شدید خنده ام رو تا حدی برطرف می کنم
بعد توی گوشم وی ا ُ ای داره از خودکفایی گندم و بدبختی ها میگه
در عین حال که غصه می خورم یاد پسر ِ دبیرستان بغلی مون میوفتم که اسمشو گذاشته بودیم گندم  چون قدش دراز بود و اون روزا خبر خودکفایی در تولید گندم که اومد ، پخش زمین شده بودیم از خنده ..

در همون حال دارم نامه به نـ.ـو.ر.ی.ز.ا.د رو می خونم .. روزای سیاه

بعد هنوز خبر ِ گفتن ِ بی وقفه ی وی ا ُ ای و واردات بی نهایت به ایر.ان و تعطیل شدن کارخانه های داخل و الخ

بعد زمان می گذره و من کارامم نکردم

بعد پارادوکس ِ زندگی ما ادامه داره هنوز