گذشته ی افتضاح

یه زمانی بود که آهنگ گوش دادن تو خونه ما حروم بود.. یعنی اینو مامانم بطور غیر مستقیم! به ماها القا کرده بود .. بعد من یادم میاد که رادیوی خونه رو دزدکی می بردم تو اتاقم.. دور یکی از بلندگوهاش حوله می پیچیدم .. روی اون یکی بلندگوئه گوشمو می چسبوندم .. بعد صداشم کــــــــــم می کردم ، در ِ اتاقم می بستم .. بعد این آهنگ گوشه کردنه از رادیو پیام! اونقــــــــدر کیف داشت که حد نداره .. یعنی گمونم بیشتر چون ممنوع بود و من ممنوعه کار بودم، کیف داشت .. یه ربع یه ربع که موقع اخبارش میشد کلی دلم پر می کشید که زودتر آهنگ گذاشتناش شروع شه .. بعد یه نوار خالی هم دزدکی خریده بودم و آهنگا رو ضبط می کردم(!) برای اوقات ِ بی آهنگی .. بعد پیش میومد وقتایی که یهو مامان یا بابا میومدن تو اتاق و منم وانمود می کردم که دارم اخبار گوش می دم .. نمی دونم چه صیغه ای بود که همچین فرایند ِ مسخره ای جا افتاده بود.... نمی دونم چی شد که ، بعد  ِ چند وقت تو خونه ی ما انقـ.ـلاب فرهنگی رخ داد .. علنا می شد آهنگ گوش داد، صداشم بلند کرد .. این یعنی یه خوشبختی ِ واقعی توی اون زمان.. مثلا من می تونستم بلند و علنا بگم که میخوام از دوستم سی‌دی ِ کنسرت گروه آرین رو که اون موقع تازه سر و کله شون پیدا شده بود رو، بگیرم .. کسایی که این انقـ.ـلاب فرهنگی رو تجربه کردن می دونن چی دارم میگم .. اون زمان همون زمانی بود که هنوز بحث ِ مجاز وغیر مجاز بودن ِ آهنگ(!) مطرح بود .. و من یجورایی ثابت کرده بودم که فقط آهنگ مجاز گوش میدم .. و لابلاش در مهمونی های خانوادگی می رفتیم تو اتاق ِ دختر داییم و به آهنگهای "غیر" مجازی که اون از دوستاش توی مدرسه گرفته بود گوش می دادیم .. خب حتما می دونید که این قسمت ِ تاریخ هم چقدر لذت‌بخش بود .. بعد دیگه اونقدر مسائل ِ بزرگتری توی زندگی پیش اومد که ..  دیگه اونا گیر دادن و ندادن به آهنگی که بچه گوش می ده رو بیخیال شدن و ... آهنگ گوش دادن عادی شد. 

خب باید این خاطرات رو می نوشتم تا یادم بمونه چه خط ِ فکری ِ افتضاحی داشتیم قبلن .

+ علت ِ یادآوری ِ این خاطرات: گوش دادن به آهنگهایی که در اون زمان ِ خوشبختی، گوش می دادم .. اصفهانی و ... تو خود حدیث ِ مفصل بخوان ...!

++
+++