من فکر می کنم که گاهی باید بی‌ملاحظه، لعنت بفرستم، فحش بدهم و به این فکر نکنم که این‌جا مثلا جایی فرهنگی(!) ست، چاله میدان نیست، نباید فحش داد و انرژی منفی ساتع(؟) کرد. راحت بگویم: دوست دارم راحت باشم توی این چهاردیواری ِ مجازی اما، از وقتی که خوانندگان با یک عدد آدم ِ خوب ِ نازنین روبرو شده اند در محیط واقعی و این فقط توهم است و تو آن نیستی و الخ، سخت است که فحش بدهی، سخت است که خود ِ گند ات را بیرون بریزی و همه ی اینها اسباب ِ آن شده که کوچ کنی بروی یک گوری که راحت بنویسی و راحت فحش بدهی و راحت خودت باشی، من آن نیستم، من آن آدم خوب ِ نازنین نیستم و همه ی این سختی را _ سختی خود ِ گند ِ آدمی بیرون ریختن را _ به جان می خریدم و با یک عدد بستن ِ کامنتینگ ، واکنش های متعجب ِخوانندگان را خاموش می کردم. این خیلی افتضاح است که موقع ِ خواندن ِ این نوشته ها مدام آن آدم ِ نازنین ِ عوضی توی ذهن ِ خوانندگان بیاید و نوشته های کثیف و گند بخوانند. فحش بخوانند و بعد بگویند : تو اینها را نوشتی ؟ "تو" ، این توی لعنتی که خوانندگان فکر می کنند کیست؟ یک فروند آدم ِ کاملا معمولی که فقط ظاهرش خوب و نازنین است اما دوست دارد خود ِ گند اش را گاهی بیرون بریزد و از آن جهت که این دوگانگی ِ ظاهری و واقعی برای کسی قابل هضم نیست، می کوچد. دیگر نمی تواند جایی بنویسد که نصف بیشتر ِ خوانندگانش از او تصوری دروغین و کذب دارند.
شاید هم هیچ کدام ِ اینها نه و فقط من به یک سکون ِ فکری نیاز داشته باشم.
