اسارت

مهمانی داریم. از آنها که رسمی‌ست و باید مودب باشی و خوراکت را به طمانینه میل کنی و .. از همان زندان های جانفرسا. به اجبار وادار می کـُندَم :

" برو شال‌ات را بیاور، اتو کنم " ...

- اتو نمی خواهد ها؟

" برو شال‌ات را بیاور "

شال را می آورم .. اتو می کند ... به اصرار مانتو‌ام را می خواهد به همان جسم ِ داغ بکشاند .. که اتو کند. حریفش می شوم : می آورمش و نشانش می دهم.

" ببین مامان، خوب است .. بخدا اتو نمی خواهد"

خط ِ اتوهای مانتو را که می بیند، رضایت می دهد.

رضایت می دهد که از خط اتوها که خط به خط روی هم دیوار می شوند و گلویم را فشار می دهند، فاصله بگیرم .. برای چه آخر اینهمه اتوکشیدگی و شق‌ُرق بودن و اسارت .. برای چه آنهمه خوش نقشی مثال ِ قالی زیر ِ پای عام و خاص ... نمی فهمم . منی که مانتو های شسته شده ام را موقع پهن کردن، آنقدری می تکانم که چروکهایش باز شود و وقتی که خشک شد، می پوشم‌اش و از خانه بیرون می زنم، دلیل ِ اینهمه تمایل به اتو کشیدگی ِ بنظر برای هیچ را، نمی فهمم .  دلیل ِ اینهمه بازیگری و ادب ِ کـُشنده ی سادگی و بی آلایشی و صمیمیت را نمی فهمم.. من با این‌همه اسارت، تا همیشه بیگانه ام.

خدای ما را از اسارت ِ خطوط، رها کند ..