آن روزها همه چیز
متناقض نما بود
آسمان را سرخ می دیدیم
روزهای ِ جوانی‌مان را
بی رنگ
درختها گاهی
سیاه بود
بظاهر آزاد بودیم ُ
به اسیران می اندیشیدیم
در اسارت ِ تن مانده بودیم ُ
به آزادگان می اندیشیدیم
هیچ بازاری را رونق نبود
و رونقی اگر بود
به بازار ِ پلیدی بود ...
فکر
بیدار بود ُ خوابیده بود
و بعضی بچه ها می دانستند
پول توجیبی‌شان را
بابا
از همان بازار ِ پُر رونق آورده بود!....
۱ نظر:
سلام دوست من. کلی لذت بردم این متنتو خوندم. ممنون .
ارسال یک نظر