این روزها
توی دستشویی که می روم
از خودش می پرسم :
" همین قدری ست؟
دیوارهاش به همین سفیدی ست؟
سقفش به همین بلندی ست؟
همین جور ، بدون ِ پنجره ست؟
به من بگو که آن ، چگونه ست
فرشته ی ساکت ِ از فریاد، خفه شده ام .... "
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر