روزهای من

صبح سوار تاکسی ای شدم که دقیقا دیروز شده بودم.. برای تاکسی های گذری این اتفاق نادر است که دو روز متوالی به پست یک راننده بخوری.. و او مرا شناخت و مقصد پیاده ام کرد..

در راه دختر دبیرستانی هایی را دیدم که از امتحان بر می گشتند و یک عدد بربری را مورچه وار  و گرسنه وار گازیده بودند و به پسرهایی که از امتحان بر می گشتند تعارفش می کردند.. پسرها حمله می کردند و خلاصه یک عدد بربری در شکم قریب به 20 نفر تقسیم شده بود، با مهربانی و شیطنت بچه های دبیرستانی. شیطنتی آشنا و بسیــــــــــار دوست داشتنی.. تا جائیکه آرزو کردم کاش جای آنها بودم ، تا جائیکه تا مسیر زیادی فقط به فکر آنها بودم ..

کلاس رفتم. استاد داشت با موبایلش حرف می زد.. کلاس را بیخود عوض کرد: بهتر بودن ِ تخته .. بچه های آن کلاس را بیرون انداختیم و ... درس

موقع حل تمرین پیچیدم بیرون .. آن پسر چاقالو که سر آتشیـ.ـن همکلاس بودیم با آن شلوار پارچه ای ِ مضحکش.. آن پسر کلاهی که ابتدا فکر می کردیم لال است اما بعد کاشف به عمل آمد که فکش را عمل کرده .. آن پسر بدجنسه که با پسر کلاهی سر آز همکلاس بودیم .... به همه ی این آدمها فکر می کنم .. توی ذهنم برایشان جا دارم .. من همه را به طرز فجیعی می شناسم

رفتم توی یک کلاسی پلکیدم .. وقت باید می گذشت .. تخته پاک کن بدست گرفته و پاک می کند ... پاک می کنم .. پاک می کردم و فکر می کردم .. الکی .. به چیزها.. کار ِ فیزیکی می گذارد فکرت جریان بگیرد .. بخوبی

دختر چادریه را دیدم.. طبق معمول حرفش عوض شده بود : تابستان و عروسی ..

باید از سپید برگه الگور.یتم می گرفتم می دادم به آن دختر ِ نازنین، که برگه ی غلطی بود و  اشتباه آورده بود

باید از ب، دوست ِ زهرا کتاب می گرفتم ...

"مریم د" را دیدم، آن دختر ازدواجیده ی ابرو هشتی ِ سر ِ شیـ.ـوه را دیدم، اکرم را دیدم، یک عالمه آدم دیدم .. و از برای ِ ما شاخکهای بسیار است، به جهت ِ فکر کردن به آدمها. همینطوری الکی .... گفتم که  ، همه ی آنها در ذهن ِ من جای مخصوص به خود دارند ...

رفتم به زهرا و یاس ، معمـ.ـاری گفتم ، که کجاها مهم است و الخ ..قرار بود آنها با رفیقهایشان بروند هایدای پونک، ساندویچ خوری.. مرا هم به زور همراه کردند.. چرا بزور؟ نمی دانم

 زهراها و یاس_که رفت_ و دوستهایشان.. پیتزای عجیب! .. تمام .. خداحافظی...

خانه و خوابی ...

و شماها! .. توی آن جای ِ تاریک ِ سقف‌کوتاه ... آلما نام! ...

و  " یک دقیقه سکوت " ...

 که وجهه ی زشتش، ورود ِ بی اجازه ی ادبیات ِ بی حُجب .. که الزامی نداشت، که ابتذال بود

خداحافظ تا نمی دانم کـِـی ..

از کجا بگویم؟ .. دیدن ِ خیس ِ صورت ِ او ...

یا اولین تجربه ی دودی ِ او ...

یا دوستهایش، که زیبا بودند

یا شکستن عهد ِ دودی ِ او و حکایت ِ تکرار ِ آدامس ..

و کاش می پرسیدی شعر از که بود ... تا برایت ادامه ی شعرم را .. ادامه ی شعرم را ..

از موهایشان حرف زدند و من در دلم، خواستم حرفی بزنم..

خداحافظی ِ کریه ِ زشت ِ ناگزیر ... کاش نمی بود : دلم نمی آمد .. دل ِ من نمی آمد از آن جمع ِ هشت نفره ، دور شوم؛ دور... پاها نمی آمد، میدانی؟ .. پا یک ساز و دل یک ساز و من آن وسط، دلتنگ

عجله ی همیشه ِ پوچ! : بیخود می دویدم، کسی نگران و منتظرم نبود

و این شهر دارد پر از تجربه های ما می شود .. و ما داریم همه جا را سِیر می کنیم و می رویم و قدم می گذاریم به جاها و حکایت، حکایت ِ خاطره ساختن ِ لحظه با آدمها و گذشتن است.. حکایت ِ لحظه های عجیب ِ همیشه ی زندگی ...

شاخکهای ِ بسیار که در آدمی تعبیه شدند، می مانی بین ِ این همه حس، اینهمه حرف ِ زده شده  و نشده توی ذهن و نه اصلن بیشتر .. حکایت ِ فکرم؛ این فکر ِ همیشه در کارم... میدانی، کلمات و انگشتان و دکمه ها و هیچ چیز یاری نمی کنند، تا تو همه ی خود را یکسر حرف شوی .. تو و حسهایت بین هیاهوی "عبور" گم می شوند و تو حیف می گویی که حسها رفتند .. یعنی من به خیلی چیزهایی دیگر، به خیلی خیلی چیزهای دیگر امروز اندیشیده بودم و آنها را کلمه نکردم؛ نتوانستم؛ همین حساب ِ یاری نکردن ِ کلمه ها و دستها و هوای حوصله، برای نوشتن ِ همه ..... آه! 

بلاَخره نوشتم ... یعنی می توانم هنوز بنویسم..

و آدمی که در او شاخکهای بسیار است، گودر حرام باید .. و شاخک یعنی احساسات قوی .. و فکرهای مشغول

یعنی من آرامم و از هیچ چیز خبر ندارم چون، خبر و درد، این روزها مترادفند

روز ِ خوب.. روز ِ زیبا ... روزهای بهار هشتاد و نُه .... دقیقش می شود یازده خرداد هشتاد و نُه..

و زمان، می گذرد ...