دو کاج و من

در  كنار  خطوط    " سیم  پیام "                     خارج  از  ده ،  دو  كاج ،  روئیدند

سالیان      دراز ،      رهگذران                     آن دو را  چون  دو دوست  می دیدند

روزی   از  روزهای     پاییزی                     زیر    رگبار   و     تازیانه ی    باد 

یكی  از كاجها  به   خود   لرزید                    خم   شد    و    روی   دیگری   افتاد

گفت   ای   آشنا    ببخش     مرا                    خوب   در   حال    من     تامل   كن

ریشه هایم  ز خاك  بیرون  است                    چند    روزی    مرا      تحمل    كن

كاج  همسایه    گفت    با   تندی                    مردم    آزار ،     از   تو      بیزارم

دور  شو ، دست  از  سرم  بردار                  من    كجا    طاقت   تو    را     دارم 

بینوا   را    سپس    تكانی     داد                   یار   بی رحم    و     بی  محبت  ا و

سیمها  پاره گشت  و  كاج    افتاد                   بر زمین   نقش   بست     قامت    ا و

مركز  ارتباط  ،  دید   آن    روز                  ا نتقا ل    پیام   ،      ممكن      نیست

گشت  عازم  ، گروه   پی  جویی                   تا  ببیند   كه  عیب   كار   از  چیست

"سیمبانان   پس   از  مرمت   سیم                   راه     تكرار      بر   خطر     بستند

یعنی  آن   كاج    سنگدل  را  نیز                  با  تبر   ،    تكه    تكه  ،    بشكستند"

                                                                     محمد  جواد  محبت

من این شعر را واقعا دوست دارم .. چون یک جور درایت و دور اندیشی ِ خوبی تویش هست که " راه ِ تکرار بر خطر بستند " ... من هیچ گاه _ در تمام ِ این هشت سال_ راه تکرار بر خطر را نبسته بودم .....


+ یه جمله ی مسخره ای پیچیده این روزا تو ذهنم : ..
از آینده که خبر نداریم .. "حال" و روزمونم که مشخصه .. به ناچار با گذشته درگیریم .. ( بیخود؛ ..آدم باش .. ) ... 


داره اذان میگه ..