,

جهت ثبت در تاریخ و نه هرگز بیشتر

آرام بودیم؛ نیازی نبود نگران نگاه های فلان هم‌دانشگاهی ها و فکرهای فلان ِ هم‌دانشگاهی ها و فلان باشیم. دو تا آدم ، دو تا دوست ، دارند با هم درس می خوانند و حرف می زنند و قدم می زنند... با هم بودیم، افتادن ِ فیزیک ام1 در ترم اول را مسخره ی دست کردیم و خندیدیم .. میزنوشت های دانشگاه و مودم و "اراذال!" .. پول ِ کپی جزوه هام را دادی؛ وقتی اصرار می کردم پولش را بگیری  : خانوم " .." خجالت بکش، این کارا چیه ... آب معدنی را عوضش من خریدم و تا میدان حرف زدیم .. حتی تاکسی ؛ حرف ِ امتحان و چطور خواندن و .. سر ِ جلال پیاده می شدی : داشت آهنگ ِ "دو تا پنجره" ی گوگوش از ضبط ِ تاکسی شروع می شد ، گفتی : آهنگو گوش کن قشنگه، خدافس ؛ گفتم دوسش دارم، خدافظ.. و رفتی و همین؛ یعنی یک با هم بودن ِ سـِـیف و بی‌لرزش و خوب و ماندنی و برای همیشه لذت‌ش حس شدنی و از یاد نرفتنی.

یکشنبه، 23 خرداد 89، بعد ِ آخرین جلسه کلاس ِ ریز