من واقعا به این قضیه ی انرژی منفی داشتن ِ اشیاءِ اضافی و وسایل دورریختنی و کثیف بودن ِ محیط اعتقاد پیدا کردم ..
تمام بعد از ظهر تا همین الان داشتم کل کتابهام و جزوه هام _درسی و غیر درسی _همه رو مرتب می کردم ؛ طبقه ها رو تمیز می کردم و هرچیزی رو به جای خودش می فرستادم.. الان که روی میز ِ خالی ِ تمیزم که فقط روش یه دونه ساعت و قلمدونم و چراغ مطالعه و مونیتور و کیبورد و موس ئه، نشستم، خیلی احساس ِ خوبی دارم .. فرش، نرم شده از جاروبرقی ِ محکمی که روش کشیدم .. و این تمیز و مرتب بودن ِ اطرافم همیشه به من آرامش می داده ...
حالا اینکه چی شد که همچین ولوله ای در من افتاد که اینهمه تمیزکاری بکنم، این بود که من از موقع ِ امتحانا یاد ِ کتابای نیکولا کوچولو افتاده بودم و پیش ِ خودم پرسیده بودم اون کتابام الان کجاس؟
5 جلد کتاب ِ سری داستان های کوتاه از یه پسر بچه ی بی نهایت دوست‌داشتنی و دوستهاش و ماجراهاش... وای من عاشق این کتاب بودم .. و هستم .. یادمه قبل از اینکه فرناز _صمیمی ترین دوست ِ دوران راهنمائیم_ ازم جدا بشه ، چقدر دوتایی از خوندن ِ این داستانا حال می کردیم.. یعنی اون اولا فقط کتاب ِ اولشو داشتیم، _جفتمون_؛ و هرسری که دوتایی یه قصه رو می خوندیم کلی درموردش حرف می زدیم و می خندیدیم.. بعد من اردیبهشت ِ سال ِبعدش_ که رفتم نمایشگاه_( مامانم منو برده بود )_ 4 سری ِ دیگه شو دیدم و خریدم و همه شونو خوردم .... واقعا برام لذت بخش بود
حالا، به عنوان ِ اینکه یه حالی به روحم داده باشم(!) ، دیشب رفتم سراغ ِ کارتون ِ کتابا و از اعماق ِ خاطرات کشیدمشون بیرون.. به اضافه ی کلی کتاب ِ دیگه از که از دیدنِ خیلیاشون اون حس ِ خاطره انگیزی ِ عجیبش به وجودم دویده بود ... این 5سری ِ نیکولا و یه چندتا کتاب ِ دیگه رو آوردم بیرون و بقیه رو گذاشتم سر ِ جاشون ...
بعد که تو کتابخونم جا نبود اینارو بذارم ، افتادم به مرتب کردن ِ کل ِ کتابا و طبقه‌هام ...
..الان آرامش پس از طوفانه، روزها به نرمی و آرومی میگذره و تقریبن همه چی سر ِ جاشه .. احساس ِ آرامش و امنیت [ خونه ] دارم و این خوبه ...
یکی یکی با بچه ها و دوست‌ها قرار می ذارم و میبینمشون... حس ِ خوب ِ دوست داشتن زنده میشه ؛.. تو وجودم، جاری میشه ... .....
تمام بعد از ظهر تا همین الان داشتم کل کتابهام و جزوه هام _درسی و غیر درسی _همه رو مرتب می کردم ؛ طبقه ها رو تمیز می کردم و هرچیزی رو به جای خودش می فرستادم.. الان که روی میز ِ خالی ِ تمیزم که فقط روش یه دونه ساعت و قلمدونم و چراغ مطالعه و مونیتور و کیبورد و موس ئه، نشستم، خیلی احساس ِ خوبی دارم .. فرش، نرم شده از جاروبرقی ِ محکمی که روش کشیدم .. و این تمیز و مرتب بودن ِ اطرافم همیشه به من آرامش می داده ...
حالا اینکه چی شد که همچین ولوله ای در من افتاد که اینهمه تمیزکاری بکنم، این بود که من از موقع ِ امتحانا یاد ِ کتابای نیکولا کوچولو افتاده بودم و پیش ِ خودم پرسیده بودم اون کتابام الان کجاس؟
5 جلد کتاب ِ سری داستان های کوتاه از یه پسر بچه ی بی نهایت دوست‌داشتنی و دوستهاش و ماجراهاش... وای من عاشق این کتاب بودم .. و هستم .. یادمه قبل از اینکه فرناز _صمیمی ترین دوست ِ دوران راهنمائیم_ ازم جدا بشه ، چقدر دوتایی از خوندن ِ این داستانا حال می کردیم.. یعنی اون اولا فقط کتاب ِ اولشو داشتیم، _جفتمون_؛ و هرسری که دوتایی یه قصه رو می خوندیم کلی درموردش حرف می زدیم و می خندیدیم.. بعد من اردیبهشت ِ سال ِبعدش_ که رفتم نمایشگاه_( مامانم منو برده بود )_ 4 سری ِ دیگه شو دیدم و خریدم و همه شونو خوردم .... واقعا برام لذت بخش بود
حالا، به عنوان ِ اینکه یه حالی به روحم داده باشم(!) ، دیشب رفتم سراغ ِ کارتون ِ کتابا و از اعماق ِ خاطرات کشیدمشون بیرون.. به اضافه ی کلی کتاب ِ دیگه از که از دیدنِ خیلیاشون اون حس ِ خاطره انگیزی ِ عجیبش به وجودم دویده بود ... این 5سری ِ نیکولا و یه چندتا کتاب ِ دیگه رو آوردم بیرون و بقیه رو گذاشتم سر ِ جاشون ...
بعد که تو کتابخونم جا نبود اینارو بذارم ، افتادم به مرتب کردن ِ کل ِ کتابا و طبقه‌هام ...
..الان آرامش پس از طوفانه، روزها به نرمی و آرومی میگذره و تقریبن همه چی سر ِ جاشه .. احساس ِ آرامش و امنیت [ خونه ] دارم و این خوبه ...
یکی یکی با بچه ها و دوست‌ها قرار می ذارم و میبینمشون... حس ِ خوب ِ دوست داشتن زنده میشه ؛.. تو وجودم، جاری میشه ... .....
۳ نظر:
سلام،
راستش نه اینکه تنبل بودن یا گودر خوندنم رو کتمان کنم، ولی علت اینکه این چند وقت نبودم این بود که واقعا نبودم (مسافرت بودم).
خوشحالم که امتحاناتت به آخرش رسید. تابستون خوش بگذره.
در مور اون آهنگ آناتما که گذاشته بودی باید بگم بدون آهنگ قبلیش یعنی One Last Goodbye اون طور که باید معنی پیدا نمیکنه. لطف کن اون رو هم بذار.
من اگه جای تو بودم از اون تنهایی بعد از مسافرت خانواده حسابی استفاده میکردم. امیدوارم تو هم این کار رو کرده باشی.
موفق باشی فائزه.
حس خوبیه اینکه همه چی سر جاش باشه همه چی آروم با شه ...اینکه یاد یه چیز خاطره انگیز بیا فتی و با شوق دنبالش بگردی و اون پرتت کنه به روزهای پر خاطره ات ...البته اگه مثه من بعد کلی گشتن نفهمی که که اون چیز و گم کردی و...
راستی غزلی که تازه گذاشتمو خوندی ؟!
البته قدیمیه ماله خیلی سال پیش تقریبن 13 سال !
ارسال یک نظر