گوش ِ صبور ِ فهیم، با چشمهایش

یک وقتهایی هست که آنقدر حرف داری.. نمی دانی کدامش را بنویسی.. فکرها با سرعت ِ نور توی مغزت وول می خورند و آشفتگی ِ بدی ایجاد می کنند که فقط با گفتن یا نوشتن یا بطور کلی بیرون ریختنشان است که آن تو، مرتب می شود

شاید فردا که دوست جان را می بینم.. حرف بزنم .. حرف بزنم .. آنقدر که ذهنم مرتب شود ...من یک عالمه فکر و مشغله توی سرم دارم... یک جفت گوش ِ صبور ِ فهیم لطفا
شاید هم نه و همه فکرها امشب که خوابیدم ، آنها هم بگیرند بخوابند ... و فراموشم شوند .. 

+ "مؤمنون" را می خواندم .. طبق ِ معمول خدا به هدفش می رسد و بعد از هر بار خواندن ِ حرفهایش، حس ِ گُرخیدگی ِ مضاعف (!) بهم دست می دهد ... و حس ِ اینکه آن واقعه را از پیش چشمم دور نکنم ..