۱۳۸۹ تیر ۲۶, شنبه

عصر ِ بی‌دوست

عصر یعنی؛ انتهای روز . یعنی یک برگ ِ دیگر از درخت جدا گشت و به دست باد سپرده شد 
عصرها هوای بیرون رفتن می کنم؛ هوای قدم زدن ؛ هوای خوردن ِ هوای گرم توی صورتم؛ هوای گشتن و گشتن و خسته شدن
عصرها کسی نیست، مثل ِ همیشه
دوستهای ِ همسایه نقل ِ مکان کرده و من فقط جامانده ام، بی دوست
کسی اینجا نیست
عصر را در خانه شب می کنم


24 ساعت بعد نوشت : همینکه این متنو نوشتم ، دیدم خیلی افتضاحه اوضا، پاشدم رفتم بیرون و یه چرخی زدم! .. :)