بلند

ظرفیت ِ دیدن ِ دردای دیگرانو ندارم . پس بهتره بقول ِ یه دوست سرم تو آخور ِ خودم باشه و کاری به کار ِ قضایایی که به من مربوط نیست نداشته باشم

عکس بک گراند ِ گوشیم عکس ِ مهدیه س با یکی از هزار لبخند ِ شیرینش . عکسو می بینم و هی قربون صدقه ش می رم . من عاشق ِ مهدیه ام .

امکان ِ اینکه "فا" آدرس ِ اینجا رو داشته باشه کمه . اما هست . من برام مهم نیست و می نویسم . و اینکه گفتم برام مهم نیست فقط یک نوع تلقینه .. امیدوارم نیاد . اصلن حوصله شو ندارم . دوستی ای که تموم شده باشه ادامه دادنش فقط گندشو درمیاره . گند قضیه رو . و گند ِ همه ی روزای خوبو . بهتره نیاد . تلفن که زنگ می زد دعا می کردم اون نباشه . از پشت ِ نلفن مجبور نشم به جهت حفظ ظاهر رفتارمو دوستانه و حرفامو عاشقانه بروز بدم که مثلا فک کنه هنوز هم همون دو تا دوست ِ قدیمی ِ صمیمی هستیم و از این فکرای کپکی . دوستی ای که تموم شه، دیگه تموم شده .. بماند که من توی تموم شدنش هیچ نقشی نداشتم و رفتارای گند ِ خودش و بقیه باعث شده بود ..

تمام ِ عصر ' در رویای بابل 'و می خوندم . بعضی جاها می خندیدم . بعضی جاها از قدرت ِ خوب ِ نویسنده و البته مترجم تو در هم چیدن ِ کلمات کیف می کردم . 230-40 صفحه تو چهار ساعت . رکورد ِ خوبیه . تقریبن 7 ساله که اینجوری ام . یعنی از همون وقتی که واسه رمان ِ مهوع ِ پریچهر یه شب تا صبح بیدار موندم و روزا از درسام می زدم، یه نفس رمان خونی یکی از پازل های شخصیت ِ سه نقطه ام شد . اون موقعها اول دبیرستان بودم و عجیب این داستان افکارمو قهوه ای کرد . من از اینکه چنین اصطلاح بدی بکار بردم متاسفم اما باید می گفتم . افکارمو قهوه ای کرد چون من در تمام ِ اون سالا فک می کردم که الانه س که یکی عین ِ شخصیتای بوگندوی داستان وارد زندگیم بشهو همه ی زندگیم بشه . مهوع . مهوع . استفراغ دارد این طرز فکر . هزار بار لعنت بر تو باد آقای مودب پور . هزار بار . که باعث شدی از اون سال تا نه خیلی پیش، همه ی روزای نوجونیمو از جهت ِ این جور قاضایا به فنا بدم . و البته یه لعنت ِ گل درشت هم تقدیم به خود ِ عوضی‌ام . 

شماره ی بهرامی رو گرفتم . اما می ترسم . می ترسم بهش زنگ بزنم . آخرین باری که پیش  ِ مشاور رفتم سر ِ یکی از همین قضایای سه نقطه ای بود که همیشه خودمو بابتش سرزنش می کنم . زنک چادری بود . خیلی هم زشت بود . یعنی حال آدم را بهم می زد قیافه ش . البته حرفش درست بود که نکن و فلان و اینها . که البته کار ِ خودم را هم کردم و ده هزار تومن را _ که آن موقع پول خوبی بود _ ریختم تو حلقومش برای هیچ و پوچ، که البته بعدها شدیدن چوبش را خوردم و گاها دارم می خورم و شاید هم خواهم خورد .

صدای آژیر ِ چیزی ِ ماشین یک دم قطع نمی شود . زندگی لای آژیر و دود . زندگی  زشت می شود گاهی . 

تـُرد می خوردم . با بزاقم ازش یک خمیر ِ درست‌درمان می ساختم و چپاندمش لای دندانهام . که خوب دندانهام را به فنا بدهم . که البته بعدش پنجمین آدامس ِ امروز را بفرستم آن بین بلکه آن خمیرهای کذایی را بکشد بیرون . ششمین لیوان ِ آب ِ امروزم هم، پشت‌بندش

دو بار sms دادم به "فا" که " فردا می آئی؟"

گاهی فکر میکنم خواهرک راست می گوید . من دو رو هستم . دو رو هستم؟ شاید ترسو هستم که یک دوستی ِ 7 ساله را دود کنم برود هوا . شاید دلم برای فا تنگ می شود . شاید . اما مهوع است این نقش بازی کردن های اخیرم در مقابلش . که یعنی من هنوز هم ... .

مامان نیست . احتمال ِ ده درصدی کار خودش را کرد و اون خانه ی دوست‌مان ماند . خواهرک ِ کوچک هم پیچید و رفت پیش ِ دوستش . خواهرک طبق معمول توی اتاق درس دارد می خواند . خانه تاریک و ساکت است . هیچ آهنگی توی گوشم نچپانده ام تا دریچه روحم باز شود و از این حرفها . دریچه روحم خودش باز شده بود نمی دانم چرا . 

مهد می روم دوباره از هفته بعد ؟ کمر ممر برایم نماند این سه چهار روز . مهدیه را دوست دارم . امیر رضا را دوست دارم . رسیدگی به بچه ها را دوست دارم . علی رغم اینکه مرا فلان هم حساب نمی کنند و از حقوق و این حرفها خبری نیست . خرم . عشق آدم را همانقدر خر می کند که هفت صبح پاشی و بروی مهد ی که پر بچه های زرزرو و پوشکی ست . که مجبور شوی آب دماغشان را بگیری و آن قدر بغلشان کنی و برایشان لالایی بخوانی تا آرام شوند . اما آن لبخند . همان یک لبخندی که بعد از آرام شدن و شوخیانه شدنشان تقدیمت می کنند می ارزد به همه ی دنیا .. می ارزد به کمر درد هم ؟ .. .

ندا گیر داده بیا برویم کلاس سخت افزار . من دوست ندارم . من ترجیح می دهم در حد یک کلم هم از توی این جعبه که اسمش کیس است سر در نیاورم حتی اگر برچسب ِ مهوع ' مهندس کامپیوتر ' روی پیشانی ام خورده باشد . من نرمم . من را چه به این حرف ها . من البته از نرم افزار هم چیزی سر در نمی آورم . ترجیح می دهم بروم طراحی وب تا چیزی استفراغ انگیزی به اسم سخت افزار . 

من راحت شده ام . من وحشیانه می نویسم و از این جهت حالم خوب است . آدم وحشیانه که می نویسد حالش خوب می شود . مخصوصا که با کیبورد بنویسد که خط خودش را نشناسد که با خودش توی دودر واسی بیوفتد ( که این منم؟ )

آدمها به نوشته هایشان نمی آیند . حد اقل در مورد ِ خودم اینطور فکر می کنم . من به این نوشته های وحشیانه نمی آیم . یک دختر بی آرایش ِ همیشه مقتعه‌پوش به این نوشته های وحشی نمی آید . این دوگانگی را دوست ندارم . من کدامم ؟ هیچ کدامم شاید . 

کلاغ می پرد . توی در رویای بابل یک نوشیدنی به اسمی داشت که یک جایش کلاغ آمده بود . یادم نمی آید . هیچی یادم نمی آید . عوضش اولین صحنه ای که فا را دیدم یک لحظه از جلوی چشمم دور نمی شود . آن وقتی که جلوی دبیرستان شهدای فلان بعد از تعطیلی مدرسه هم دیگر را دیدیم و فقط همینقدر می دانستیم که با هم هم‌مسیریم . بعد از ظهر تا بستانی ِ داغی بود . درست 7 سال ِ پیش همین موقع . تا زه اول دبیرستانی شده بودیم و الخ . روزهای خوشی بود . توی مدرسه هوا خنک بود و میشد سر زنگ های مزخرف جغرافی خودم را بچه باحال جا بزنم و به ته کلاس بروم و با بچه باحال های واقعی کلی بخندم . به شوخی های واقعا خنده دارشان . به اینکه از هرچیزی آلتی برای مسخره بازی می ساختند . از اسمهای کتاب جغرافی . پالان گردان . کهار . هیچ وقت خندیدن ِ بی دغدغه به این اسم ها و به قیافه ی زشت معلم جغرافی یادم نمی رود .

من بچه باحال نبودم . هیچ وقت . همیشه خودم را بچه باحجال جا می زدم که در جمع آنها جا شوم . همیشه مطرود بودم در آخر . همیشه تنها بودم . یاد ندارم زنگ تفریحی را بی دغدغه ی اینکه " با کی برم ؟ " طی کرده باشم . آخ از تنهایی های مدرسه . آخ از بچه باحال نبودن و خود را بچه باحال جا زدن . آخ از رو شدن دستم و فهمیدن ِ آنها که من باحال نیستم . من باحال نبودم . من هیچ وقت باحال نبوده ام .

در سالهای بعد دست از این تلاش مذبوحانه کشیدم . آب پاکی را روی دست نگرانی ِ همیشه ام ریختم : زنگ تفریحها تنها بودم . گاهگداری این تنهایی آب می رفت و یک جمع صمیمی ای پیدا می شد که توش جایی برای من باشد . ان وقت ها خوب بود . آن وقت ها کم بود . خوب یادم هست که روی تک تک بچه های کلاس فکر می کردم که ببینم کدامشان شخصیتشان احتمالا با من جور است . که باهاش طرح دوستی بریزم و از این دست تلاشهای خرکی .... آخ از بچه ی تنها توی مدرسه .

چانه ام گرم شد . درد دلم واشد . سیر ِ دوستی ِ من و فا یک نمودار ِ سینوسی فقط در ربع ِ اول و دوم بود . پایین بود . خیلی خیلی پایین . اوج گرفت . خیلی خیلی اوج گرفت که این اوج در سوم دبیرستان بود . بعد از پیش دانشگاهی و دانشگاه شروع به نزول کرد . چون نه تنها دیگر هم مسیر که هم مدرسه و هم دانشگاه هم نبودیم . تا بحال که سه سال از دانشگاه می گذرد و این نمودار کذایی به صفر میل کرده است . آخ از دوستی های پایان یافته . 

هوا تاریک تر می شود . یاد دیشب افتادم که دقیقا با فاصله چهارساعت یک بار به دستشویی نیاز پیدا می کردم و نیرویی نامرئی مرا دقیقا سر ساعت مورد نظر بیدار می کرد و به دستشویی می فرستاد . الان هم یکی از آن وقت هاست . یکی از آن وقتهایی که محیط ِ حضورم را عوض کنم و برای یکی دو دقیقه در جایی غیر از اتاقم مشغول فکر کردن باشم .

لذت بردم . از پرحرفی و پرچانگی لذت بردم . اینجا آرام است . خانه و محیطی که در آن هستم را گفتم . و شاید اینجا نقطه ی پایان ِ این نوشته ی بلند باشد . 

رفتم اسم تیتر را گذاشتم " بلند " . حافظ یادم آمد . که یک زمانی این غزلش را حفظ کرده بودم و حالا هرچه از حفظم می نویسم . : 

بالا بلند ِ عشوه گر ِ نقش باز ِ من 

کوتاه کرد قصه ی زهد ِ دراز ِ من 

دیدی دلا که آخر ِ پیری و زهد و علم

با من چه کرد دیده ی معشوقه باز ِ من 

می سوزم از خرابی ِ ایمان، که می بَرَد

محراب ِ ابروی تو ، حضور ِ نماز ِ من ........

. . .