کودتای 28 مرداد نه، که "ما"‏

ماه، حالا دقیقا جلوی صورتم است و من، سعی می کنم طوری آرام تایپ کنم که صدای جیرجیرک ِ پشت بلوک را بشنوم، یک دانه جیرجیرک هست که همیشه اوست که صدا می کند، مطمئنم خود ِ او یک جیرجیرک است، نه جیرجیرکی دیگر. این را از جای ثابتش که صدا را همیشه از آن سمت تشخیص می دهم می فهمم.. به ماه ِ از نیمه گذشته ی در حال ِ چاق شدن و "شب چهارده" شدن ، و به هاله ی اطرافش نگاه می کنم.. حس ِ سیر شدن ِ بعد از افطار و حس ِ پشت سر گذاشتن ِ یک شبانه روز ِ پر هیاهو را هم  که به این صدا و تصویر _ جیرجیرک و ماه _ اضافه کنی، می شود یک حس ِ نرم و آرام که آرام توی جانت لغزیده و اسمش  می‌شود  آرامش...

یاد ِ قبل تر هام می افتادم که با چه وسواسی در نوشتن، همه ی جزئیات ِ روزهای ِ خوبم را شرح می دادم در اینجا، ( و این قبلنی هم که می گویم خیلی دور نیست ) و حالا دیگر هوای ِ حوصله ، اجازه ِ آنهمه طولا نوشتن را نمی دهد...

به اصرار ِ پسردایی کویچکه، به اصرارهای خیلی خیلی مکررش(!)، رضایت دادم که دم ِ افطاری بزنیم بام تهران.. که خوب منهم اصلن از این تزکیه های نفس و صبر بر خوراکیها در موقع افطار و  این قضیه ها بویی نبرده ام و الله اکبر که شد هورت ِ اول چایی را ایستاده و توی ایستگاه ِ صفرم ِ توچال ، سر می کشیدم ، که نتیجه اش شد سوختگی ِ سقف دهان و زبان که البته حالا دارد کم کم خوب می شود .. دوازده تا بچه ی 14 تا 24 ساله بودیم؛ با تجهیزات ِ کامله ی افطار.. آن بالا. که البته من نزدیک بود قاتی کنم از اینهمه کله خری : افطار، آنهم بیست دقیقه بعد از اذان (آیکون ِ کروکدیل ِ گرسنه) ، در کوه

بعد از این ماجراها، فوتبال و وسطی و الخ!.. بعد، اتمام  ِ اینهمه متفاوت بودن :  گز کردن ِ ولیعصر و چمران و سئول(!) دنبال ِ دیدن ِ "چهل سالگی " در 2 نیمه شب .. و البته خرید از "هایدا" و نوش جان کردنش در پارک آب!..

خل شده بودیم همه مان؟.. اما این گشت و گذار ِ شبانه خیلی خوش گذشت...

من "مشتری" را توی آسمان می دیدم و احساس ِ بی نهایت بودن ِ بُعد ِ فاصله اش با من ، بهم دست می داد .. مشتری پر نور بود .. مشتری زیبا بود .. مشتری توی آسمان می درخشید .. مشتری خواستنی می نمود و انگار من دیشب، عاشق ِ "مشتری" شده بودم .... 

که البته این گشت و گذار؛ به سحری پیوند خورد و آب خوردن و خوابیدن ، قبل از صبح .... 

دلم؟ وا مانده در توهمی دیگر... دلم، بیچاره تر از هر وقت.. آن دل نه ، که آن دلم خوش بود .. چون بهش خوش گذشته بود.. با جمع بودیم و کلی خندیدیم و  این تفریح ، دل را خوش کرد.. اما  این دل ، دل دل می کند این روزها... می داند، می داند، .. اینهم توهمی دیگر است.. مثل ِ عکس ِ پسردایی که توی قاب ِ جا خوش کرده در پذیرایی ِ خانه ی دایی، که دیشب مهمانشان بودیم، یک جور وصله مانند و عجیب و تصنعی می زند .. : پسردایی هزارها کیلومتر از ما دور است و بودنش توی عکس، عجیب می نماید... مثل ِ پیدا شدن ِ تو ، توی این روزهای من.. که چون واقعیتی ندارد و نیست، وصله می خورد "توهم"ها به دلم ، و تا عمیق ترین نقطه ی وجودم، می گریاندم ! .. نه از آن گریه ها که حالم بد است و خراب، نه، از آن گریه ها که از دوریست، از "مشتری" گونه بودن ِ توست.. از آنها که می دانم نیستی و این تصویر و صدا، ماه و جیرجیرک، تنها مخاطبان ِ نگاهها و حرفهای منند....

خب! اینهم از این روزگار.. تا بعد ها چه باشد...

______________

+ زندایی ام، همانکه در پستی که نوشته بودم یکبار که در ماشین دایی که بودیم، به جفتشان گفتم "دوستتان دارم" ، برای من الگوست. الگویی غنی از مادرانگی و زنانگی و سلیقه داشتن زنانه و مهر و محبت و ساده زیستی و ساده گرفتن ِ زندگی  و خواستنی کردن ِ زندگی و تربیت ِ  بی نظیر ِ فرزند و .... . او کسیست که من عاشقش هستم، ظرفهای خانه شان را آنقدر محکم و با عشق می شویم که قرچ قرچ صدای تمیزیشان به هوا بلند شود.. محکم می بوسمش چنان که مادرم است.. چه خوب؛ او آنچنان تردست است در خوب بودن، که مرا شیفته ی خودش کرده است، دایی ِ نازنینم، خوب کسی را عاشق شده بود و عاشق است... :) ..