سبز می‌مانم

بعد، وقتهایی هست که خجالت می کشی غر بزنی، که فکر می کنی وقتش نیست، که از تو دور است، که تحمیق نیست اینکه به چیزهای کوچک ِ خوبی که داری دل ببازی و ، چه بسیار که آنها نه کوچکند و تو کوچک می بینی‌شان..

که بس نیست نارضایتی؟ .. که شاید بشود این روزهای بیست و یک سالگی را شادتر هم گذراند.. که نمی شود جلوی آن حس لعنتی را بگیری که می دانی از خود ِ خود ِ جناب شیطان است، که آرام آرام می آید توی ذهنم، به همه چیز نگاه می کند، فکر می کند، فکر می کند، "جای خالی‌ها" و خلا هایم را نشانم می دهد، خوب ِ خوب به آن نداشته ها می کشاندم، تصور ِ داشتنشان را که همان توهم است_چون در در حال ِ حاضر نیست_ را قرقره می کند توی افکارم، بعد یک هو یک زبان درازی ِ گنده و طولانی می کند برایم، که یوهاها، دیدی نداری‌شان، دیدی که دستهای تو خالیست، دیدی که "نیست" .. که "نیست" .. که بعد می نشیند یک گوشه، جناب شیطان را می گویم_ و هر و هر به دخترک افسرده ای ساخته می خندد، هر و هر نه ، که قاه قاه، که شیطان همیشه خنده‌هاش وقیح است.. که بس نیست رو دادن به آن حس افسردگی ِ خانمان سوزی که دیوانه ام می کند و به جنون می کشاندم و مرا مات و مات و بی امید و پر خلا و دردمند و نیازمند می کند و طرح لبخند چهره ام را در بی رنگی ِ چشمهام گم می کند و بیچاره می کندَم... که آنقدر بیچاره، که در یک روز صد تا sms بدهد؟ که شاید آرام گیرد؟ که یادش رفته آرام از کجا، قرار از کجاست؟.. که یادش رفته "چیزها" را ببیند؟ که گم نکند خودش را، زندگی اش را، خدایش را؟ که بداند هنوز اوضاع ِ او خوب است، که فقط  مقداری سرش را بالا بگیرد، توش چشمهای خودش زل بزند، بگوید " هی؛ احمق‌جان؛ حالت خوب است؟ نمی بینی داشته ها را و غم میگیری از نداشته ها؟ چشم و چراغم روشن... که بعد بنشینی و زانوی عزلت بغل کنی، که چه ؟ اصلن همین که هنوز چشمه اشک هات جوشان است، که احساست می جوشد، که قلبت می تپد، مقدس نیست؟ که خدا به هرکس این زلال ِ خوب را نمی دهد؟.. که احمق‌جان.. چشمهات کجا قایم شده؟ که "دیدن" گم کرده ای؟.. که "خالق" نمی بینی.. که دستهای لطیف گرمش را، دستهای نامرئی اش را، دورت احساس نمی کنی، که تنگ به بر گرفته‌‌ست‌ات و "بدیها" را از تو دور گردانیدست....

که خوب باش، که خوب بمان، که برای آدمی چیزی بدتر از این نیست که نتواند خودش را، قلبش را، دلش را و روحش را، شایسته و شاد نگه دارد....

که احمق‌جان؛ آرام و شاد بمان..."...

+ میدانید که؟ تا در طول نوشتن، نشنوم موسیقی ِ روح‌‌نوازی را، نمی توانم بخوبی بنویسم.. که می دانی بانو؟ در تمام مدتی که می نوشتم تو را گوش می کردم ..