سفید

"سفید" نقش می زنم این روزهایم را.. حسی، فکری، نشانه ای، افسوسی، هیچ نباشد.. هیچ نباشد و من، مثل ِ آن لحظه که قُلُپ ِ اول چایم را با "الله اکبر" فرو می دهم، خیال کنم رستگار شده ام.. روزه میگیرم از "دل" .. روزه میگیرم از حس.. "سفید" طرح می زنم روزهایم را .. "سفید" نقش می کنم لحظه هایم را .. مثل ِ آنکه خیال کنم خدایی که هست، چنان خدایی‌ست که سیاهی هایم را سفید میکند .. کنده کاریهای بی هدف ِ وجودم را، پارگیهای روحم را.. سنگریزه های جاخوش کرده‌ی توی ذهنم را ... همه را از نو می سازد .. همه را سفید می کند .. همه را زیبا می کند .. جنس ِ اصل الحاق می کند به روحم، چنان که گویی همان روح ِ ازلی ِ سالم است.. دلم را هم.. دلم را هم .. .. من خیال می کنم خدایی که هست چنان خدایی‌ست؛ چون "سفید" می مانم این روزها، چون گفته ام که روزه‌ی "دل" گرفته و میگیرم این روزها.. چون سفید نقش زده و می زنم این روزهایم را .....