روزهای پاز* شده

کولر دیوانه شده. به اندازه ی دویدن ِ یک اسب وحشی روی صفحه ی فلزی ِ بی امتدادی بطور مداوم صدا می کند. تا آنجا که حاضری سرت را بدهی بلکه رضایت بدهند خاموشش کنند

صداهای ناهنجار عصبی ام می کند. صداهای بلند ِ بی خاصیت هم. سحرها بحث داریم سر اینکه من می گویم صدای آن رادیو را کم کنیم و بقیه نظر دیگری دارند. افطارها تلویزون را میوت می کنم که نشنونم. عطیه می آید "جراحت" ( آیکون ِ تهوع) می گذارد و صدا را بلند. من فراری به اتاق

فیدهای عکس ِ ریدر، مارک آل از رید؛

چه شده ؟ دیگر نمی توانم هر چیزی را ببینم و هر چیزی را بشنوم..

بعد از یک گپ پر اصطکاک با یک دوست، حس حال بهم خوردگی دارم، اینکه چه شده که نمی توانم درست ارتباط برقرار کنم..

دستهام سستند : ظهر تا افطار و افطار تا شب دارند کلیک می کنند و تایپ می کنند؛ بلکه یک جوری این روز ِ عریض و طویل بگذرد..

 چشمهام هم ، خسته 

پس چی؟ زندگی ِ عادی کنسل شده؛ این یک ماهه مصداق " بخور و بخواب کارمه؛ آتیش به انبارمه " ام ، بعلاوه ی حضور پر رنگ اینترنت : مرد ِ کلاس های رنگ وارنگ رفتن توی این روزها طولانی؟  نه ..

بعد از این گپ پر اصطکاک، یاد ماخولا، یکی از کابوس های حل نشده ی زندگی ام ، می افتم؛ آن موقع ها هم همیشه همین بساط را داشتم و آخرش هم ، مثل ِ بقیه ی گزینه ها، همه چی دود شد و رفت هوا . هیچ بار نشد حرف از آن بیاید و حس تهوع و نفرت و ابهام ، همزمان به من دست ندهد .. گذشت.

من مانده ام اینجا و دستانی خسته و لبهایی هنوز هم خشک، زندگی ای مختل شده و روی دور بسیــــــار کُند رفته ، گپ هایی پر اصطکاک و احتمالن گندی که مجددا در حال زدنم

* pause