رساله ای عصبانی در باب ِ آنها که "بد" شدند و رفتند...
هیچ کس نمی رود. همه ی آنها که آمدند، تا آخرین لحظاتی که قلبت می زند و ریه ات اکسیژن، co2 می کند، با تو زنده اند؛ بدهاشان چنگ روی صورتت می کشند، خراش روی قلبت می زنند.. قهوه ای می کنند بعضی لحظه هایت را .. فقط شاید بظاهر گورشان را از جلوی چشمت گم کنند اما، تو بخوبی می دانی که همه شان زنده اند، همه شان با تو زنده اند و انگار دور ِ یک میز ِ گرد خیلی بزرگ با تو نشسته اند و توی چشمهایت زل زده اند... و شاید بفکرند چگونه بهتر می توانند خراشت بدهند.. درست مثل ِ روپوش ِ محافظ ِ رمز ِ یک کارت...
1.
ساحل کتابی را از من گرفته بود. کتاب درسی. به دردش نخورده بود. بعد ِ 4-5 ماه سراغ ِ کتابم را دیروز ازش گرفتم.
گفتم " عزیزم ممکنه بیام کتابو ازت بگیرم؟"
- خونه نیستم
+ ممکنه با خونه هماهنگ کنی برم ازشون بگیرم؟
- ( بعد ِ چندین دقیقه ) الان خونه نیستن، یا 9-10 شب برو یا فردا برو بگیر
+ ممنون
مکالمه ی ساده ای بود، نه؟
برای من اما اینطور نبود. من قلبم درد آمد. قلبم درد آمد از اینکه حتی یک تشکر ِ خشک ِ خالی هم نشنیدم.. "آدم نباید منتظر ِ تشکر ِ دیگران باشد؟" این جمله را کی گفته؟ من از اینکه مثل ِ احمق ها عوض ِ اینکه طرف از من تشکر کند، خودم تشکر کردم، حرصم در آمد، قلبم درد آمد که چرا چنین دوستی باید داشته باشم که چنین طلبکار.........
2. به فا زنگ زدم. ...
+ ا راستی تربیت2 تو برداشتی؟ قرار بود با هم برداریم که :(
- ( به لحن ِ شدیداً طعنه وار ).. هه هه..(طعنه وار) بعله ..(طعنه وار) قرار بود....
من سرم شلوغ بود آن روز و نتم قطع شد درست سر ِ انتخاب واحد و شبش تا 2 بیدار بودم و ذهنم به هیچ جا نبود ... تو چرازنگ نزدی هماهنگ کنیم؟ ... لحن ِ طلبکار....... دوست ِ طلبکار...... دوستی هایی که بوی.............
قلبم درد می آمد..
در میان توهم هایی که شبها قبل از خواب برای خودم می سازم، میز ِ گردی ساخته بودم از همه ی کسانی که زمانی دوستشان داشتم. همه شان آرام، بترتیب ِ ورودشان به زندگی ِ من، دور میز نشسته بودند و با چشمانی بی هیچ نشان ِ احساسی، خشمی، محبتی، مرا نگاه می کردند. همه شان انگار منتظر بودند. فرآیند ِ خودآزاری شروع شده بود:اسم ِ همه شان را یکی یکی از اول تا به امروز توی ذهنم مرور می کردم که خوب ِ خوب ثبت شود. که هیچ دوپایی از قلم نیفتد. که ... که هیچ روزی نرسد یکیشان که از قلم انداخته بودم، بیاید و ضدِ حالی بزند به منی که اصلا فراموشش کرده بودم و منی که برای ِ چنین روز فکری نکرده بودم.. باید روی ِ همه شان فکری می کردم تا ، تا روزی که مثلا یکی از آن گذشته های لعنتی آمد مثلا ایمیل داد "تولدت مبارک" یادم نرفته باشدش، که یخ نکند دستهام، بدانم توی ذهنم برای آن دوپای لعنتی ِ گذشته، کدام طناب ِ دار را، به چه طریق، بافته بوده ام ؛ که همانجا پای ِخواندن ِ ایمیل مثلاً، بیندازم دور ِ گردنش. بدانم تکلیف ِ این آدم چنین باید روشن شود؛ اینگونه باید گورش را توی ذهنم بکنم؛ اینگونه باید آن آدم را بکُشم.... که بیش از آن خراشم ندهد.....بلکه این حجم ِ عظیم ِ لولیده و مغشوش ِ رَم کرده‌ی توی ذهنم، از آدمها، یک جوری آرام بگیرد.... یک جوری ِ این ذهن ِ خوش حافظه ی حساس ِ بدبخت، بتواند راه ِ خودش را از بین این لاشه ها باز کند و لاشه کنار بزند و زندگی اش را ادامه بدهد....
از یک جایی به بعد باید یاد بگیریم که هیچ خری را توی زندگیمان راه ندهیم؛... این "یک جا" دقیقاً همانجاییست که من الان به آن رسیده ام : همانجایی که می فهمی که هیچ کدام از آنها که می آیند، نمی روند، همه شان می مانند و فقط به ظاهر گورشان از جلوی چشمت گم می کنند... آنجا که می فهمی برای هرکدام_که آزار وار گذاشته اند و رفته اند و یا عوض شده اند و خوب نمانده اند و یا فقط شیره‌کِش ِ وجودت بوده اند و عوضی بوده اند و نباید اصلا می بوده اند و ..._ طناب ِ داری جداگانه ببافی، از فکرهات، از فکرهات، بلکه بتوانی راه ِ خودت را از بین ِ این لاشه ها، ادامه بدهی....
۱ نظر:
من سالهاست به این نتیجه رسیدم که نباید به آدمها بیشتر از آنچه که باید بها دادخیلی ها اصلن معنی لطف رو نمی فهمن محبتتو وظیفه فرض می کنن یا حتا بدتر طلبکارم میشن کم کم که سنت بالا تر بره میفهمی که هر کسی ارزش دوست داشتن نداره که لازم نیست هیچ کس تو دنیا از ما ناراحت نشه که باید بعضی وقتا بزنی تو هن یکی با رفتارتو چنان بشونی سر جاش که دیگه نتونه پاشه که از بعضیا طلبکار شی که بدهکارت نکنن!
اصلنم ذهن قشنگتو برا این آدمای بی ارزش سیاه و خسته نکن
ارسال یک نظر