خورشید که می تابد به میز
پارچه ای رنگ پریده
گیره می زنم
پشت ِ پنجره
خورشید می تابد.
از پارچه گذشته،نگذشته
به میز می تابد..
می نشینم پشت ِ میز
می خرامد ثانیه
بر صفحه ی ساعت :
_نشسته روی میز_...
نور در هاون ِ روز آب می گردد
اتاقم بی فروغ و روی میزم بی نشان ِ نور می گردد..
بودن ِ پارچه
_گیره شده به پنجره_
بیهوده می گردد
دگر خورشیدی آن سو نیست
که برای کشتن ِ تابش
چیزی به پرده گیره باشد....
روز می غلتد به عصر
تاریک می گردد اتاق
اتمام حجت می کند با من زمان
انتهای یک فروغ را...
نشانم می دهد
انتهای یک فروغ...
۱ نظر:
سلام،
یعنی تا این حد دلگیر؟!
ارسال یک نظر