لیوان ِ آبم نمی فهمم کِی تمام می شود، بهش که نگاه می کنم می بینم خالیست، من بروم بیرون و دوباره پرش کنم و عطش ِ بعد افطار را بخشکانم؟ نه ...
من توی لاک ِ امنم توی اتاق نشسته ام، هدفون چپانده ام تو گوشم و بعد 7-8 روز سعی دارم خودم را خالی کنم
گفته بودم که ، نوشتن سیفون ِ روح است، تو 7-8 روز سیفون ِ یک دستشویی را نکش؛ می شود گند؛ گند ِ روح ِ من ...
دارم به زندگی فکر می کنم
تجربه ثابت کرده هر موقع به زندگی فکر کردم چیزی جز افسردگی برایم باقی نمانده و آدم که به فلسفه ی زندگی فکر کند بقول سروی باید خودش را بکشد
اما من باید فکر کنم .. همین حالا به شدت به فکر کردن نیاز دارم
چون طبق ِ دو پست ِ قبل گند خورده است توی احساسم و تنها کسی که می تواند کمکم کند خودم هستم
با چه؟ با فکر ... بیاندیش پس ای ضعیفه
ابزارهای فکر کردن ِ من کدامند ؟ همانها که 21 سال است با آنها بزرگ شده ام ...
فکر می کنم
فکر می کنم
فکر می کنم
زندگی مثلن فرداست که با پسردایی دختردایی ها می رویم توچال و افطار می کنیم و هر و کر می خندیم و پسرداییم مرا به قهقهه می اندازد از چرت و پرتهایی که می گوید و بعد هم می خوابیم و خوشیم کلن ؟
زندگی این خوابیدن و بیدار شدنهای بی امتداد است؟
نچ
من زنده ام چون، زنده ام چون باید زنده باشم، فعلا این تنها جوابیست که برایش دارم
اینها را نگفتم فکر کسی فکر کند توی زنده بودنم دچار شک شده ام و میخواهم خودم را بکُشم! نه...
اینها را گفتم که دلیلم یادم بیاید، دلیلم از این بودن ِ لعنتی که این روزها بیشتر از همیشه زجرم می دهد یادم بیاید ، که غصه نخورم، که بگویم اگر زجری هست به این دلیل است.. که غصه نخور طفلک، که سخت نگیر ضعیفه
بعد من مطمئن می شوم گاهی که زندگی هیچ فلسفه ای جز سخت نگرفتن و صبوری کردن ندارد... سخت گرفتن در مقابل ِ ورودی هایی که آزارت می دهند و صبوری کردن در قبال ِ خروجی هایی که از وجودت نسبت به زندگی نداری : نشاط ، شادی، لذت ...
من که می دانم زندگی صبر است و سخت نگرفتن، پس چرا عطیه که روحم را به دیوار می کوبد با رفتارش، آنقدر بد می شود اوضاعم؟ حالم؟ چرا انقدر حالم گرفته می شود؟ بله می دانم.. حساسیت ...
دوست که قهر می کند من غصه می خورم، خب قهر کند ، بیخیال، خودش می آید آشتی می کند... هان؟
من در تردیدم
میخواهم به زندگی ِ عادی ام برگردم.... "انسانیت" و دوستی و این مزخرفات بدجور دست و پام را بسته است و مرا از زندگی ِ حقیقی ام انداخته است....
من در تردیدم و فقط امیدوارم پاییز بشود ترم هفت مهندسی کامپیوتر(!) شروع بشود دانشگاه شروع بشود درس شروع بشود بروم کلاس طراحی وب سی‌اس‌اس یاد بگیرم جاوا یاد بگیرم فلان یاد بگیرم کارآموزی بروم کار یاد بگیرم کار کنم پول دربیاورم
مهر بشود من بروم کلاس موسیقی ویلن را که از سر انداخته ام باز بر سر بگیرم
مهر بشود من از در ِ خانه "با هدف" بزنم بیرون
رمضان تمام بشود زندانی بودن ِ توی خانه توی این هوای گرم تمام بشود بروم کفش بخرم
بروم مهد "امیر رضا بازی" کنم حالم جا بیاید، عشق کنم با اون فرشته ها
بروم پیش دوستهام
میخواهم به زندگی ِ عادی ام برگردم، نگران ِ هیچ خری هم نباشم.... من انسانیت ندارم و خیلی هم عوضی می باشم، حرفی هست؟ ...
من قاتی پاتی می کنم گاهی دیگر... من گاهی تحمل ِ اینهمه فشار را ندارم دیگر ..... ای بابا ...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر