خسته می‌شود

می‌‌شود گم بود. می‌شود خاموش کرد آن ماسماک ِ لعنتی ِ همیشه میزبان ِ چشمهای ِ ما را و گوش نداد به صدای زنگی، پیامی.. می‌شود بیشعور بود و بیخیال ِ همه ی کسانی که ممکن است کار ِ واجب و ناواجب ِ همیشه شان را دارند، شد .. در انزوای خانه ای فرو رفت و هیچ فکر نکرد که چه چشمها به همین ماسماسک هایی که با انگشتهای تو به صدای "دینگ دینگ" روشن می شوند، دوخته شده اند.. می شود فکر نکرد. هیچ فکر نکرد. به هیچ هم فکر نکرد. مگر مغز ِ آدمی استراحتش محیا گردد.. می روم به استخر چرا که استاد گفت فقط در ورزش است که ذهن آرام میگیرد.. مگر من نبودم که دیشب تمام ِ شب -قسم می خورم- تمام شب را خواب می‌دیدم و کابوس می‏دیدم و صبح که برخواستم انگار هزار سال بود داشتم فکر می کردم و ذهنم همچون موتور داغ کرده ای دود و بخار بیرون می داد.. مگر من نبودم که عصر که خوابیدم خواب ظلم ِ بی حد و حصر و مرگ و تشییع جنازه و بدبختی و هق هق گریه دیدم.. مگر ذهن ِ آدمی چقدر کشش دارد؟ چقدر مجال دارد برای دویدن و دویدن و کابوس دیدن و فکر کردن و فکر کردن و پیدا کردن ِ اسلوب ِ رفتاری که به هیچ کس بر نخورد و همه ی کسانی که به گردنم حق دارند از من راضی باشند و ... . مگر چقدر بزرگ است ذهن ِ من ؟ مگر چقدر توان دارد که تمام روز را با سردرد ِ مضمنی طی کند و فکر و خیال ِ غصه به این روز بیاندازدش.. نه . نمی توانم . بیشعوری را بر می گزینم و آن دکمه ی دایره ای شکل را که خطی از تویش عبور کرده چندین ثانیه نگه می دارم تا برای چند روزی هم که شده به خواب ابدی ِ ارتباط فرو بروم..... بیزارم ، بیزار از چیزهایی که جز اصطکاک روحی ، برای آدمی ِ نادان ِ نابخرد، چیزی ندارند.....