سربراه‌تر می‌شود

به مدد وجود یک استاد سختگیر، و تا حد بسیار زیادی تارسناک در این ترم، که نمی دانم فحشش بدهم یا دعایش کنم، بعد از مدتها دارم از اینترنت استفاده علمی می کنم. یکی  از نرم افزارهای مدنظرش را سرچ کرده ام و دارم از روی متن ِ انگلیسی اش خط به خط می خوانم و جلو می روم. ( آیکون ِ رضای خوشحال ). نرم افزار مربوطه هم دارد دانلود می شود و خلاصه که بعد از یک عالمه ترس، یک امید ِ کوچولو دارد توی وجود می لولد که در درجه اول(!)  پوز ِ ستاد مربوطه را بزنم و در جواب تحقیرهایش یک پروژه پدر مادر دار در حد ِ خودم بهش بدهم که دیگر دانشجوهای طفلکی را انقدر نترساند. و بعد اینکه چیزی این وسط بارم بشود.

از بابت یک موضوعی هم که اخیراً ذهنم را مشغول کرده بود، تا حدودی در حال ِ ترمیم ِ ذهنی و آرامش هستم و خلاصه که فعلا قایق ِ وجود روی دریای ِ نسبتاً آرامی درحال ِ راندن است. ( صدای ضربه روی تخته :دی )

عصری داشتم فکر می کردم که یکی از کابوسهای همیشگی کودکی ام این بود که دیوانه شوم. یک همسایه داشتیم که شوهرش کتکش میزد و مادرم می گفت که زن دیوانه است. اما او دیوانه نبود، از ظلمی که بر او می رفت افسرده بود، فقط همین..
مشاوری هم در دوران راهنمایی داشتیم که روی اعصاب بود و همه مان را از خل شدن می ترساند و از ما می خواست که مشکلات زندگیمان را به او بسپاریم تا حلش کند. یک بارهم لعنتی آمد نشست بغل ِ من _که توی حیاط تنها نشسته بودم_ و گفت عزیزم مشکلی داری؟

خوب یادم هست که توهم روانی بودن بهم دست داد و بغضم گرفت و...
همیشه ما را از چیزهایی می ترساندند و غافل بودند که اگر ترسی توی وجود کودکی،نوجوانی لانه کند ممکن است چه عواقب بدی به بار بیاورد.. فعلا که ظاهرا سالم هستیم و خل نشده ایم(!) اما شاید باورنکردنی باشد که آن ترس خفیف کودکی هنوز در من هست... و در این باره همیشه به کسی پناه می برم که تنها ماوای آرامش روح و روان همه ی ما بوده
تنها پای قضیه ای که می لنگد این است که خداپرستی ِ ما هم مثل ِ بقیه چیزهایمان الله بختکی ست و چندان سفت و سخت جلوه نمی کند. ایمانیست که باید محکم شود و باور و اعتقادیست که باید قوی‌پایه تر از این حرفها باشد . با هر بادی نلرزد و در سختیها از هم نپاشد... مسلماً برای رسیدن به چنین گزینه مطلوبی هم جز خودش کسی راهبر نیست..
روزها می گذرد و هرچه بیشتر به گذشته نگاه می کنم میبینم که واقعاً اینکه می گویند حرف والدین طلاست حرف درستیست. مثلا خواستم پدرمادر سالاری را بشکنم و چیزی را که خودم می پسندم عملی کنم اما حالا می بینم که بعضی حرفهایشان را اگر گوش می دادم روزگار بهتری داشتم
جلوی ضرر را از هرکجا بگیری منفعت است، این روزها بیشتر از همیشه راضیشان نگاه میدارم جوری شده که سعی می کنم بی اجازه شان آب نخورم و الخ..
مثل ِ اینکه خودت را سوار ِ کشتی ای کنی که ایمان داری ناخدایش کار درست است...
گاهی که بقول ِ رضا کارهایی را که باید انجام شوند را انجام می دهم، احساس رضایت ِ خوشی از خودم بهم دست می دهد، حسی که بهم می گوید داری درست می روی داری به آنچه که باید باشی نزدیک می شوی.. حسی که باعث می شود به خودت افتخار کنی که رفتار و کارهات چارچوب ِ خوبی دارد بخود میگیرد .. تو بگو بزرگ شدن، بگو رسیدن به درجه ای از بلوغ عقلی... خدا کند که همینطور باشد...