.

مسخره هست یا نه؛ تمام ِ این هشت روزی که ننوشتم، هربار که اینجا آمدم، آن عدد ِ یک ِ پایین ِ پست ِ قبل را، که مربوط به تعداد کامنت‌ها می شود، نگاه کردم و غصه خوردم. نگاه کردم و غصه خوردم.

گفتم وقتی این مکان آن‌قدر جذاب نیست یا آنقدر خواننده ندارد یا آنقدر انگیزه ایجاد نمی کند برای حتّی یک عدد کامنت گذاشتن، چه فایده که بیایی وروره های روزانه ات را تویش بار کُنی؟ آدم/من توی وبلاگ برای دل ِ خودش نمی نویسد؛ می نویسد که خوانده شود؛ می نویسد که کامنت بخواند. 

یاد روزهایی می افتد که آن عدد 7 بود؛ 8 بود.. آدمها مشغله‌های خودشان را دارند، از دید ِ عقل، انتظاری نیست.
مسخره هست یا نه، دیگر نمی نویسد.