لاطائلات ِ من

هشدار: خطر ِ بروز ِ درد ِ نیهیلیستی و اتلاف ِ وقت.

بیشتر از نیم ساعت استکه دزدگیر ِ بی پدر مادری دارد ویژ ویژ می کند. اینکه گفتم بی پدر مادر فحش نبود ها؛ واقعاً اگر پدر یا مادر داشت ، پدرش یا مادرش می آمد خاموشش می کرد. یک دکمه را "دینگ" فشار می داد و خفه اش میکرد. نیم ساعت است دارد با موجود ِ خیالی ای بنام "دزد" می جنگد درحالیکه از آن هیچ خبری نیست. نیم ساعت است که دارد شارژ باطری ماشین را خالی میکند برای هیچ؛ برای پوچ. نیم ساعت است دارد اعصاب و روان ما را با هم یکی می کند. بگذریم. از بحث اصلی فارغ نشویم. بحث ِ اصلی این بود که وقتی پس زمینه ی مهمترین افکارت یک صدای اینچنینی باشد، خیلی خیلی بیشتر به فکر فرو می روی. چون حالا دیگر یک قضیه به اسم فلسفه ی "دزدگیر" هم به مجموعه فکرهای فلسفیت اضافه می شود. بنده انتظار ندارم کسی این متن را بفهد. هدایتی یک عوضیست که مرا جلوی بچه ها ضایع کرد. البته مقدار ِ ضایعگیش کوچک بود اما خب بهرحال ضایع کرد. نگین به من گفت " عزیزم ناراحت نشو" . "عزیزم" تعریف دارد. چیه هر کی از راه میرسه به آدم میگه عزیزم؟ چیه به هرکی میرسم میگم عزیزم؟ اسم اینکار می شود حرام کردن ِ کلمه. می شود به فنا دادن ِ چیزی با استفاده کردنش در جایی نابجا. از بحض اصلی منحرف نشویم. بحث اصلی این بود که مامان هم دیروز به من، که عطیه ضایعم کرد، گفت ناراحت نشو عزیزم. خب اینجا اشکالی ندارد که مادر ِ آدم به آدم بگوید عزیزم. اشکالش اینجاست که او هم به من گفت "ناراحت نشو عزیزم". پریروز هم که نفیسه اعصاب و روانم را یکی کرد به خودم گفتم "ناراحت نشو عزیزم" . امروز سپیده آز_یعنی سپیده ای که در سر ِ کلاس آزمایشگاه با من همگروه است_ اعصاب و روانم را داشت یکی می کرد که به خودم گفتم " ناراحت نشو عزیزم" . قضیه اینست که آزمایشگاه درس مزخرف، احمقانه، ساده لوحانه و بیخودیست؛ درحالیکه تقریبا از همه ی درسهای ما گرانتر است. یک مشت سیم ِ احمقانه را می چپانی روی یک بُرد ِ احمقانه تر بعضافه مقادیری چراغ و لامپ ِ جینگیلی مستون، که مثلا یک دکمه ای بزنی و یک لامپی روشن شود. که چه؟ که چه؟ که چه؟ که چه؟. خب از بحث ِ اصلی خارج نشویم. بحث ِ اصلی البته این نبود که سپیده آز هفته بعد میخواهد دماغش را عمل کند درحالیکه دماغش هیچ ایرادی ندارد. بنظر من کسی که دماغش را عمل میکند درحالیکه دماغش هیچ ایرادی ندارد، پولش زیادی کرده. بهتر است بیشتر به مغزش فشار بیاورد. بحث ِ اصلی این بود که اینروزها همش دارم به خودم میگویم "ناراحت نشو عزیزم" . زندگی مزخرف می شود اگر در تمام لحظه هاش مشغول ِ دلداری دادن به خودت باشی از شرایط ِ گند ِ استفراغی ای که پیش آمده. البته دلیل اینکه از کلمه های خشن استفاده می کنم چیزی جز تخلیه ِ هیجانی ِ خشم نیست. امیدوارم خواننده این را بفهمد. بحث ِ اصلی این است که زندگی ِ مزخرفی ِ استفراغی ای شده که دائم تویش باید به خودت دلداری بدهی "ناراحت نشو عزیزم". زندگی ای که فقط باید تحملش کرد زندگی نیست.  این را بگویم که می شود چنین کرد و چنین خجسته شد: آخـــــــی عزیزم، این حرفا چیه؟ برو خداروشکر کن سالمی، سایه پدرمادر بالا سرته، پولی میگیری سر ی هفته، زندگیت آرومه(؟)، دانشگاه میری، اوووووووه.. اگه بخوای نعمتهات رو بشمری انگشت ِ دست و پا کم میاری.. عزیزم! انقدر سخت نگیر. بخدا زندگی ارزششو نداره. یعنی ارزش ِ هیچیو نداره. ارزش ِ اینو نداره که لحظه هات رو خاکستری کنه .. جونکم، عزیزم ( و کلماتی از این دست ) انقدر خودتو اذیت نکن.. بخدا میبینی جوونی گذشته و تو همش داشتی خودآزاری میکردی ها.. .... . بعله دوستان. متنی که خواندید مشت نمونه خرواری بود از هزاران حرف ِ گل و بلبلی که دوستهای ِ نانین و غیر ِ نازنین ِ آدم موقع سختی و بدبختی بهت تحویل می دهند. آنها خوبند، خیرخواهند، فلان. بگذریم و از بحث ِ اصلی خارج نشویم. بحث ِ اصلی البته این نیست که الان یک عدد حشره ِ ناشناس روی کیبورد ِ من داشت قدم میزد. داشت برای خودش راه میرفت که من فوتش کردم تا زیر انگشتهام له نشود و در ضمت حضورش اذیتم هم نکند. بحث ِ اصلی اینست که دیگر آن حرفهای گل و بلبلی نخ نما شده و کارد به استخوان ِ نگارنده رسیده است. نگارنده صبح تا شب و شب تا صبح جان می کَنَد تا زنده بماند. یعنی مثلا روزها همینطور که دارد سعی می کند وقت بهتر بگذرد، شب می شود و شبها با خودش شطرنج بازی می کند تا خوابش ببرد. نگارنده بطرز ِ فجیعی دچار ِ یأس است. لازم به ذکر است که در همین لحظه آژیر ِ اون ماشین ِ بی پدر مادر که البته گفتم بی پدر مادر در اینجا فحش نیست، قطع شد، یا فکر کنم ترکید، چون بطرز ِ غیر معمولی "تک_آژیر"هاش هنوز قطع نشده. بعد من الان یاد ِ یک خاطره ی خوشی افتادم مبنی بر اینکه یک زمانی بچه ها درگودر فعال بودند و پستهای من را شر می کردند و من خوشحال میشدم. آژیره دوباره شروع به کار کرد و باز قطع شد. از بحث ِ اصلی منحرف نشویم؛ آن حرفهای نخ نما را بریزیم دور و برای یکبار هم که شده به این سوال جواب بدهیم : " چرا ؟ " . چرا ما هرروز صیح پا می شویم ؟ (نگارنده در این لحظه احساس عذاب وجدان کرد از اینکه خواننده هاش را به درد ِ نیهیلیستی ِ خودش دچار کند؛ اما با خودش گفت من که همون اول گفتم که خطر ِ ایجاد ِ نیهیلیستی؟ نگارنده همچنان عذاب وجدان دارد.) چرا می رویم سر کلاس ِ آز با سپیده آز سر ِ مدارهای منطقی ِ احمقانه ای بحث می کنیم که بودن و نبودنشان هیچ توفیری توی زندگی ِ کوفتی ندارد؟ چرا پول ِ باباهامان را دور میریزیم؟ چرا توی خانه نمی نشینیم که خرجش هم کمتر باشد؟ مگر نشنیده ایم یارانه ها را دارند قطع می کنند اصلاً؟ چرا درسهای ِ کذایی ای را میخوانیم که یک قران هم کاربرد ندارند؟ چرا این درس خواندن های کذایی را ادامه بدهیم که ما را بسوی پروژه ارائه دادنهای کذایی تری که هیچی ازش نمی دانیم سوق می دهد؟ امروز برای یک تمرین ِ کذایی، چنین پروسه ی رو به پوچی را طی کردم. یعنی اصلش از دیشب شروع میشد : در اینترنت سرچ کردم که تحقیق ِ بیهوده ای را به استاد تحویل بدهم. درست درمانش کردم و ریختم توی فلش. ما پرینتر نداریم لذا از پرینتر ِ دانشگاه باید استفاده میکردم. کامپیوتر ِ لعنتی اش نمیدانم چه مرگش بود که نشد. باید می رفتم بیرون. دور ِ قمری زدم تا به یک پرینتری رسیدم. پرینت گرفتم ، ادامه ی دور ِ قمری را رفتم تا دوباره به دانشگاه(؟) رسیدم، سوار ِ آسانسور شدم، رفتم دم ِ کلاس، در راه به حمیده حتی زنگ زدم که ببینم استاد نرفته باشد، منتظر شدم، ایستادم، تا بلخره صبرم لبریز شد و برگه ی کذاییم را دادم به یکی که بدهد به استاد، که استاد تمرین ِ بیهوده ام را ببیند ، که توی دل استاد جا شوم، که حواسش باشد موقع نمره دادن " آره " ، که این بشود 3 واحد از 144 واحدم، که بشود جزئی از معدل ِ کذایی ِ یک مدرک ِ کذایی برای نشستن روی ِ یک دیوار ِ کذایی. .. . از بحث ِ اصلی منحرف نشویم. بحث اینست که " در من غم ِ بیهودگی ها می زند موج " . .. به امیدی که هم اکنون به دستم رسید توجه کنید : " مادرم فقط برای بوسیدن ِ من به اتاق آمد و بعد ِ کمی ، گفت " امروز بی مهر شدی؟.." .." به به. بعله، خوشبختی (؟) از این بزرگتر میخوای عزیزم ؟ حداقل یکی متوجه ِ تغییر ِ ما شد. امروز که به ملوچ گفتم " ناخوشم " یک کلام نپرسید " چته؟ " . گفت " ;) خوش باشی " . نازکشم که نیست خب. دوستم است. نازکش یکی آنهم مادر. همین. از بحث ِ اصلی منحرف نشویم. بحث ِ اصلی اینست که در من غم ِ بیهودگیها می زند موج  و حتما هم میدانید که این مصرعی از نمی دانم کدام شاعر است شاید حمید مصدق باشد   و این غم ِ بیهودگیها کلا ً در تک تک ِ عناصر ِ زندگی ما رسوخ کرده.   پروژه درست کنم که چی؟ درس بخونم که چی ؟ زنده ام که چی؟ زندگی که چی ؟ . که چی؟ که چی؟ که چی؟ که چی؟ که چی؟ آخیــــــش .. انصافا که عجب سوال ِ قشنگیست. بنده درس میخوانم که خوانده باشم، زنده ام که زنده باشم، چون اگر مرده باشم مامان بابام ناراحت می شوند. خدا هم ناراحت می شود ( چون عمدا ً مرده ام ) و از آنجایی که قدرت دست ِ خداست (..) پس باید به حرف ِ قَدَر قدرت گوش کرد. مثل ِ هیتلر که قدرت دستش بود و همه به حرفش گوش می کردند. الان باید بگویم بلاتشبیه؟ استغفرالله؟ الآن خدا با یک صاعقه دو نصفم می کند؟ نخیر آقا نخیر.. آدم ِ عصبانی ِ خسته ی به " که چی " رسیده ی طفلکی ِ بدبخت، زدن ندارد. خدا بیا ما را بزن اصلا ً . اگه اینطور خالی می شوی و دست از سر ِ کچل ِ ما بر میداری.. هرکه در این دیر مقرب تر است   را روی بقیه ی بندگانت اعمال کن جان ِ خودت. اصلا ً بنده چیز خورده باشم خواسته باشم به این حیات بیایم.   از بحث ِ اصلی منحرف نشویم .  یک جمله ی خوش آب و رنگ ِ کشککی ای هست که می گوید " شاید زندگی فلانی نباشد که به آن دعوت شده ای پس فلان برقص " ؟ آها همون. خیلی جمله ی مزخرفیست ولی انگار واقعیت دارد. بنده با این شرایط که نه می دانم چرا زنده هستم  و زنده ام که زنده باشم چون اگر مرده باشم بقیه ناراحت می شوند، رسما ً و کتبا ً اعلام می کنم که آره برار، مو سعی می کُنُم زیبا برقصُم... اما جون مادرت پاتو از رو دم ِ ما بردار. بنده ی حقیر بیش از این تاب ِ تاب خوردن و مورد ِ سرویس قرار گرفتن را در این جنگل ِ وحشی ای که اسمش را دنیا گذاشته ای ندارم. ضمنا ً به این امیدهای خرکی ِ خخخخررررکککییییی هم بگو دست از سر ِ کچل ِ من برداند. زنده ام چون آسمان آبیست و خدا به من نعمات بشمار داده و فلان .... اصلا بنده از همه چیز انصراف می دهم فقط پایت را از روی ِ دم ِ ما بردار. با تشکر ، بنده ( ؟ ) ای عاصی.

نگارنده در این لحظه احساس می کند که حرفهاش را کاملا زده. اما قیمتی گزاف داده :

1. دوستهای نازنینش را الکی ناراحت کرده. 2. بعنوان ِ موجودی همیشه بشّاش، خلاف ِ چیزی که بنظر می رسد هست، رفتار کرده و بقیه را نا امید کرده از خودش 3. عواقب ِ احتمالی ِ غیر قابل ِ پیش بینی.

نگارنده می گوید " چکارت کنم ؟ " و بیخیال این پست را پابلیش می کند.

نگارنده داشت "سیبل" می خواند قبل از نوشتن ِ پست. فکر می کرد الانه همه ی مردم قریب به اتفاق، "سیبلی" دیگر هستند... .

نگارنده از امیدواری دادنهای خرکی بیزار است؛ می داند که خواننده هاش این را می دانند.

نگارنده همانطور که گفت، زنده است که " زنده باشد " .