خب اینهم یکی دیگر از خاطره های زندگی من
سفر بدی نبود ؛ اگر از چند چیز صرفنظر کنم مثل ِ شدیداً چرکولک بودن ِ قطار ِ رفت، معطّلی دو ساعت و نیمه دم ِ صبح در لابی ِ هتل برای یک پذیرش ناقابل ( آنهم وقتی از سفر، خسته، رسیده ای ) ، رذالت ِ بعضی هم اتاقان ، پر جمعیت بودن ِ افراد در هر اتاق ( 7 نفر بودیم ! ) ، و در آخر سرماخوردنم موقع برگشت .
البته که دیدار ِ دوستـــــــــی عزیز و دوست داشتنی ابتدا در آن پارک ِ بسیار زیبا ( پارک ِ ملت ِ مشهد ) و بعد هم در حرم ، تلافی ِ صد جفا کرد و به من واقعا لذت داد؛ با هم شاندیز هم رفتیم ! :)
هدیه ای و نامه ای به او دادم .. و در کل خوش دمی بود با دوست بودن
و البته که یکی از همسفران ( رکسانا ) بسیار با رأفت و عطوفت بود و در آخر او بود که اول از همه گفت "سفر خوبی بود" و این یعنی انرژی مثبت داشتن ِ بعضی آدمها
قطار برگشت بسیار تمیز و خوب بود و شاید میشد بیخیال ِ قطار ِ چرکولک ِ رفت شد البته هردویشان شام ندادند!
کمی از وسواسی بازی هام در قطار ِ برگشت کم شده بود و این شاید نشان می دهد که سفر این چیزهاش خوب است! حساسیت های زیاد را کم می کند ...
قریب به بیست نفر به من التماس دعا گفته بودند که امیدوارم هیچ کدامشان یادم نرفته باشد و حتی در برگشت هم عمه ام و یکی از دوستهام به من التماس دعا گفت ...
پنجشنبه شب دعای کمیل بصورت کاملا اتفاقی در حرم بودم ( یعنی حواسم نبود که دعای کمیل ممکن است در حرم برگزار شود )
آرام از میان جمع حرکت می کردم و انگاردستی مرا به پیش می برد که بروم بنشینم در آن صحن که وقتی در حیاطش می نشینی گنبد طلا درست روبرویت است .. و این دعا را با جمع بخوانم .. پیش خانومی نشستم و یواشکی با گوشه چشم از کتابش دعا را می خواندم و بعد هم .... خروج ِ شوراب‌گونه ی غم و احساسات ِ منفی بود از چشمهام .. مخصوصاً آنجا که گفت " ظلمتُ نفسی .. " ... حال ِ خوشی بود
..
همانطور که گفتم، اینهم برگی دیگر از برگهای کتاب زندگی.
۲ نظر:
رسیدن به خیر خانم خانما منو که یادت نرفت از دعا شعر شد برا خودش
خوشحالم که حالت خوبه عزیزم
به سلامتی برگشتی پس. زیارت قبول. ایشالا سفر بعدی بری مکه و مثل مادر مدیر حاج خانوم بشی. بعد ما بهت بگیم حاج خانوم فائزه.
:))
ارسال یک نظر