یک زمان بود به هرکس که شِکوه و شکایت می نوشت می گفتم " روایتگر ِ زیبایی ها باش "
اصلاً کلا من یک زمان خیلی عینک ِ قشنگی به چشم داشتم و سعی می کردم زیبایی ها را پیدا کنم و بکنمشان پست، نوشته، حرف.
اما حالا فکر می کنم وقتی در عُفن باشی بهتر از هرچیز از همان عُفن می توانی بنویسی
عُفنی که من تویش هستم جامعه ی کثیفیست که در آن زندگی می کنم، تاجایی که وقتی به خانه می رسم و در ِ خانه را پشتم می بندم، ناخودآگاه "آخیش" می گویم و احساس می کنم از جنگل ِ بسیار وحشی ای سالم جَسته ام
در این لحظه می شود آن فائزه ی اسبق بیاید بگوید " روایتگر ِ زیبایی ها باش " و بیخیال ِ این کثیفی ِ روزگار؛ بیخیال ِ این جامعه ی خراب، بیخیال ِ جماعت ِ حرام‌خور و دروغ‌گو و متقلب و دورو و دودره‌باز ... بیخیال ِ گرانی، قسط، قرضهای عقب افتاده
کیست که بتواند در این عُفن زندگی کند و همچنان گُل و بلبل تراوش کند؟
+ بعد نوشتی مثبت‌اندیشانه‌تر:
هزار شکر به تن ِ سالم که داریم ..
هزار شکر به تن ِ سالم که داریم ..
۲ نظر:
سلام دوست من می بینم که بی خیال عینک شدین... اوضاع روبراه؟ درس و مشق و آدما؟ همه میزون؟ هواتو کرده بود دلم .. شاد باشی
سلام همنام.... بالاخره اومدم اینجا....چه پاییزی راه انداختی بانو !!! اوضاع به کامه ؟؟؟ همه چی آرومه ؟؟؟؟
ارسال یک نظر