نوستولی که فراموش نمی شود

باید یه روز اینو می نوشتم دیگه

ما بچه بودیم ، 4-5 ساله.  خاله که ندارم، یه همسایه داشتیم _ که هنوزم دوستمونه _ شده بود خاله ی ما

مامانم متوالیاً مادر شده بود(!) یعنی دو تا خواهرام بفاصله سنی یک سال و نیم، بدجور فیتیله پیچش کرده بودن

این خاله شده بود عصای دست ِمامان.. منو می برد بالا _ خونشون آخه طبقه بالای ما بود _ بهم غذا می داد، باهام حرف می زد، مراقبتم می کرد که مامانم دستش بازتر باشه از اون دو تا مراقبت کنه

خاله گاهی منو حموم می کرد حتی. یا دخترش، وقتایی که خاله خسته بود، منو می برد حموم

اونجا " شامپو تخم ِ مرغی ِ داروگر " ؛ یکه و تنها شامپوی حموم ِ خاله اینا بود. مث الان نبود که ده مدل شامپو باشه خب، و به جیبشون هم که نگاه می کردن لابد، این شامپو رو می پسندیدن و همیشه می خریدن

بوی بی نظیرش توی حموم می پیچید... عجب کفــــــــــی می کرد پسر! نمی دونی چقدر خوب موها رو می شست .. 

دختر ِ خاله می ریختش روی سرم می گفت بمال به موهات.. من کف بازی می کردم، آخ کف بازی می کردما! ... موهامو می شستم.. بوش توی دماغم می پیچید ..

حموم که تموم می شد موهامو هی بو می کردم، هی بو می کردم و خوش خوشانم میشد ..

شامپو تخم ِ مرغی ِ داروگر، شامپوی ارزون قیمت ِ معمولی ای بود که با آدمای ِ اون روزا رفاقتی خاص داشت..

رفته بودم بوستان. تو ردیف شامپو ها،  نوستالژی ِ کودکیم بهم گفت " آهای؛ سلام " !

ورداشتم بوش کردم بوش کردم.. گذاشتمش سر ِ جاش.. 500 تومن بود! همه ی اون سالها یه دور جلو چشمام رژه رفت .. 

شامپو تخم ِ مرغی ِ داروگر؛ مخلصم ..