فتوتات*‏

این عکسی از سقف ِ یک اتوبوس است.

دیشب با یک دوست در این باره صحبت می کردم که او مثل یک پنکه ی روشن می ماند: مادامی که روشن است، به احدی اجازه ی نزدیک شدن به درونش را _ مرکزش را _ نمی دهد و دست ِ نزدیک شونده را با حرکات مداومش قطع می کند. مثال خوبی بود که توی ذهنم "تصور" تازه ای از پنکه ایجاد کرد:

چیزی که نزدیک شدن به آن سخت است؛ درون ِ آن رفتن با مشکلات بزرگی همراه است؛ از آن بسلامت خارج شدن کار بزرگی‌ست..!

.. توی اتوبوس نشسته بودم که در سقفش چیزی شبیه پنکه دیدم. در انتهایش "خروج" و در ابتداش "چراغی روشن" ؛ مجموعه ای مانند ِ زندگی 

در ابتدا همه از تولد ِ مولودی تازه خوشحالند؛ خوشبختند. به خود می بالند و شادند.. در ابتدای راه خطری مولود را تهدید نمی کند؛ با زندگی زیاد در دست و پنجه نیست؛ در حال ِ بازی‌ش است و تفریحش.. می رقصد و می خندد و بی هیچ  تفکری، خالی از هر توقعی،  حیات طی می کند ..  مولود بزرگ می شود و وارد باکسی "پنکه‌وار" می شود؛ چیزی که نزدیک شدن به آن سخت است؛ درون ِ آن رفتن با مشکلات بزرگی همراه است؛ از آن بسلامت خارج شدن کار بزرگی‌ست..!
باید کار کند، سختی بکشد، فکرهای مداوم ِ دل‌آزار را، سرد و گرم ها را، ناملایمی ها را ، از خویش عبور دهد.. یا خویش از آن عبور کند..

از این گذار اگر به سلامت عبور کرد، باز یک سراشیبی خواهد داشت: .. کار بزرگی کرده، عبور کرده از تمام ِ سنگلاخ ها و درد ها و رنج ها .. گردن از دم ِ تیغ ِ پنکه گذرانده، و یک سراشیبی ِ بی خطر روبرویش است؛ دیگر غصه ای ندارد، دردی نیست، روزگار می گذراند بی اندوهی، فکری، گلایه ای.. در انتظار ِ آمدن ِ قدوم ِ مبارک ِ فرشته ای! که بسمت ِ درب ِ "خروج" ، هدایتش کند ... 

فلسفیدن با یک تکّه سقف ِ اتوبوس هم عالمی دارد! ..

*عنوان؛ وام‌گرفته از سراب ساز ِ سودا ستیز