دستمال ِ نو که در دستشویی‌مان گذاشتیم، دوتا لایه ی دستمال با هم حرفشان شده بود انگار. لایه ی اول را که می خواستی از محل ِ خطچین قطع کنی، دومی محل ِ خطچینش نبود و پاره پوره میشد. دومی را از ِ محل ِ خطچین می خواستی جدا کنی، اولی پاره میشد. همسو نبودند. همراه نبودند. دوتایی با هم پایین می آمدند اما به فاصله، با قهر و جدایی.
حالا دستمال آخرهاش است. با هم آشتی کرده اند لایه ها. حالا که عمرشان به سر رسیده با هم آشتی کرده اند همراه ها.
حالا دستمال آخرهاش است. با هم آشتی کرده اند لایه ها. حالا که عمرشان به سر رسیده با هم آشتی کرده اند همراه ها.
۳ نظر:
خوشم میاد که همه چی رو فلسفی میبینی
حالا خدا پدرشونو بیامرزه که همین آخر عمری هم بالاخره آشتی کردن همسو شدن یه عده آدما هستن که مثلن کنار هم زندگی میکنن با هم غذا می خورن می خوابن و...میمیرن وهمسو نمی شن!!!
حالشان را میگرفتی! کامل بازشان میکردی و دو تا دستمال یک لایه میساختی و رو بروی هم میگذاشتی دو طرف توالت که همدیگر را ببینند و نتوانند گه زیادی بخورند. تا آنها باشند مثل آدم! با هم هماهنگ شوند!
به محبوبه :
:)
دقیقاً همینجوره ...
به سراب ساز ِ سودا ستیز:
شاید واقعا اگه اینکارو می کردم قدر هم رو بیشتر می دونستن؛می دونستیم...
:)
ارسال یک نظر