خاطرات مسغره

یه بار من دانشگاه کامپیوتر قبول شده بودم ولی دلم میخواست برم IT ، بعد به داییم گفتیم دایی شما که استادی(!) بیا با هم بریم مرکز آزمون بلکه ما رو تغییر رشته بدن؛ هلک هلک با دایی قرار گذاشتیم با مامانم رفتیم اون سر ِ شهر جاپارک نبود غلغله بود یه عالمه آدم تو صف بودن دعوا بود گیس و گیس کشی. بلخره به زور رفتیم تو و نوبتمون شد، بی هیچ مدرکی، کارنامه ای....! زنه گفت امر؟ داییم به لحن ِ ترحم برانگیزاننده گفت " این بچه کامپیوتر قبول شده اما دلش IT میخواد؛ میشه .. ؟ "زنه گفت نخیر؛ و جیغ زد: نفر ِ بــــــعدی.. مام گفتیم باوشه

و اومدیم

نفرین

سیستم ِ جدید ِ ایجاد شده در اینترنت ِ مبتذل ِ ایرانی، ایجاد کردن ِ یک سایت با یک تاپیک ِ محبوب و مشهور، و سپس ریدایرکت کردن (redirect) ِ کاربر به سایت ِ تبلیغاتی ِ مزخرف ِ شنیع ِ خودشان می باشد

از صمیم قلب برای این دسته هموطنان آرزوی التفاتات الهی و توجه ویژه از سوی حضرتش دارم.

والسلام

تموم شد رفت پی ِ کارش

قبل تر ها گذشته برام ارزشمند و محترم بود. دوست داشتنی و خاص، دست نیافتنی و شایسته ی نگاهداری ِ دائمی

هر خطی و عکسی و نوشته و حرفی و غیره ای از گذشته، نگه می داشتم، مرورش می کردم، به آن عشق می ورزم

تازگی ها هرچه که نشان از گذشته دارد را می رانم؛ تحمل نمی کنم؛ یعنی شدیداً بیزار شده ام از انجماد و بوی فسیل گرفتگی و بوی مرگی که گذشته ها دارد. یک دوست دارم که می گوید " گذشته ها را بسوزون قبل از اینکه بسوزوننت "

از گذشته ها خداحافظی کرده ام

گذشته هایی که همگی رنگ و بوی تغییر گرفته اند و دیگر هیچ چیز مثل آن نیست و اتفاقاً خیلی اوقات،  بهتر هم که نیست

یک یاد

تقریبا در تمام عمرم، نسبت به دوستان همسن وسالم احساس باهوشی می کرده ام. باهوشی که می گویم لزوماً نه به معنی ِ هوش (IQ) ؛ بلکه نوعی از "فهمیدن" نسبت به مسائل مختلف است. 

مثلا من همیشه نسبت به "فا" حس برتری داشتم چراکه او هیچ وقت عاشق نشده بود.. "فا" در عشق احمق بود

همیشه نسبت به اکثر ِ بچه های کلاس در دانشگاه حس برتری داشتم چراکه هیچیک از آن گروه شعر را نمی فهمید؛ تا بحال دو بیت شعر نخوانده بود جز در کتابهای درسیش؛ آن بچه ها در شعر احمق بودند

بعضی دیگر بودند که در چیزهای دیگر احمق بودند؛ در فهم موسیقی.. در فهم کلام.. در فهم حس.. در فهم نوشتن.. در فهم کتاب

من تقریبا در تمام عمرم نسبت به همسالانم چنین حسی داشتم، جز یکی

فقط یک نفر بود که پیشش احساس ِ نفهمی و حماقت می کردم؛ فقط یک نفر بود که همه ی این چیزها را می فهمید .. 

او "آیدا" بود... آیدا

آیدا پائیز پارسال از محل ِ زندگی سابقشان، و همچنین از زندگی ِ من، کوچ کرد... کوچی نمی دانم همیشگی یا موقتی

از پائیز پارسال تا به امروز آیدا از زندگی‌م محو شده است... علی رغم ِ تلاش ِ مذبوحانه ام برای برگرداندنش.. برای دوباره یافتنش..

الان یکی از آن آدم ها که نه شعر می فهمد نه عشق و نه کتاب؛ بهم زنگ زده بود که یک نکته ی درسی بپرسد؛ طبق معمول.

گوشی را که برداشتم بسرعت ِ نور گفت "الو سلام".

چند لحظه مکث کردم.. چند لحظه تردید.. چند لحظه توهّم .. 

آیدا همیشه وقتی به من زنگ می زد بنحوی من را غافلگیر می کرد .. بنحوی سر  ِ کارم می گذاشت.. بنحوی باهام شوخی می کرد و خوشم می کرد ..

این نحو ِ "الو سلام" گفتن ِ سریع ِ این آدم ، درست مثل ِ "آیدا" بود .. درست مثل او در اوج بلاهت و مسخرگی؛ وقتی که با من شوخی می کرد تا مرا بخنداند..

آدم ِ پشت ِ خط گفت: چیه؟ چی شده ؟ ... تازه فهمیدم که او کیست.. تازه به توّهمم پی بردم و حس ّ ِ خوب ِ حرف زدن با "آیدا".. بعد از یکسال.. مثل یخی فرو شکست و از بین رفت..

به لحن ِ سردی به آدم پشت ِ خط شروع به توضیح دادن کردم" ببین ما در این مثال .... " 

...

..

6 سال حبس تعزیری برای من

بابا امروز که داشت پول توجیبی مو میداد..( با یاد آوری ِ من البته  ؛ آیکون ِ تهوع ِ سبز رنگ  ) ... طیق معمول نفرتم اومد.. نفرتم اومد.. از اینکه دستم جلوی یکی دیگه درازه.. از اینکه با این هیکل و سن هنووووز نون خور ِ بابام.. قبول خیلی دخترای دیگه هم مث منن ولی من نه، من نمی تونم .. من از وقتی دانشگاه قبول شدم نفرتم ایجاد شد .. غیرتم از همون سالا نشون زخمی شدن به خودش گرفت.. ولی محلش نمی دادم .. ولی گاهی نمیشد.. یادتونه؟ " آرزوی محقق شده؟" .. سبزه رو و سفید رو روُ یادتونه؟.. همون بچه هایی که بهشون درس می دادم .. یه مدت  کار ِ تایپ هم حتی ...

بابا که امروز پول توجیبی داد، نفرتم اومد و گفتم " ایشالا بزودی مام کار می کنیم و .. " 

گفت شما اول دکتراتو بگیر .. بعد هر کار خواستی بکن، کار ِ با مدرک ِ پایین یعنی بیگاری .. کلمه ی دفاعی ای که طبق معمول وقتی حرف از کار می زنم، بهم میگه ...

( یه بار چند سال پیش حرصم درومده بود ازش که یادش می رفت بهم پول توجیبی بده، برا اینکه منم حرصشو دربیارم و نفرتمو خالی کنم گفتم " بخدا دلم میخواد برم زنگ بزنم به اینایی که میزنن رو دیوار "کارگر ِ ساده" !....:D آقا قیافه ی بابا دیدنی بود .. )

گفتم اووووووه نه دکترا چیه؟!

گفت " یه روز بحرف من می رسی "  : حرف ِ دفاعی ِ دیگه ی مسخره ای که همه ی مامان بابا ها برای ایجاد رعب و وحشت در دل بچه هاشون و بزور به کرسی نشوندن حرفشون می زنن 

بعد من فکر کردم که نطق های شیفته کننده در باب اینکه " من دیگه بزرگ شدم و اختیار زندگیمو دارم " و ... بزنم که دیدم دیرشه داره میره سر کار

عملا 6 سال حبس ِ تعزیری تا دکترا برام دوخت؛ که خب من زیر ِ بارش نرفتم .. درباره ی نرفتنم زیرش در آینده هم چیزی نمی تونم بگم.. چون اصولا سمبه ی مامان باباها اونقدر پر زور هست که فکر کن مامان همین امسال واسه بهمن واسه ارشد برام کارت ثبت نام خرید و گفت اسم بنویس...

آه ای خدا من، من منتظرم این لیسانس ِ سه نقطه  و این 33 واحد ِ سه نقطه تر زودتر تموم شه زودتر بکشم بیرون از درس و اوراق و زندگی ای که دوست دارمو بکنم .... بعد اینها .. هی 6 سال حبس .. هی 6 سال ِ دیگه پیر شدن لای کتاب و دفتر هایی که بنظر ِ من مفت نمی ارزن.... باعث تلف شدن ِ عمرتن و دیر تر رسیدنت به آرزوهایی که همیشه دوست داشتی درست که تموم شد بهشون برسی  ..... خب این نظر ِ منه، بنظر من تحصیلات در ایران یک کپک ِ باد کرده است که همه خودشونو می چپن توش  و این کپکو به سر و روشون می مالن تا توی این جوّ مدرک گرای لعنتی بگن "ببین؛ مام کپکی ایم داداش.."  ... و الا سواد مواد ... مهارت.. در کار نیست ...... :|

من زیر ِ بار شش سال حبس ِ تعزیری نمیرم عزیزان؛ نمیرم خب ...... نمیرم

...