قصه ها همیشه تکراری ست؛ خودتان می دانید ...
ترافیک بود؛ من ِ تاکسی سوار، بخاطر اینکه زمان ِ بیشتری با این دختر ِهمکلاسی حرف بزنم، با اتوبوس آمده بودم و حالا مجبور بودم خط ِبعدی هم با اتوبوس بروم؛ زنان بوی آش و عرق می دادند؛ اتوبوس با سرعت ِ نیم متر بر ثانیه هم حرکت نمی کرد؛ خسته بودم و دوست داشتم زودتر به مقصد برسم؛... پیاده شدم و راه را پیاده تا تاکسی ها آمدم. خیلی ساده برخورد کردم. نه عصبانی بودم نه غمگین.. من کنار آمده بودم ..
خبر ِ فوت ِ شاعری را می شنوی که از نزدیک دیده بودی اش؛ شعرهاش را از زبان خودش شنیده بودی؛ دکلمه های شعرهاش را شنیده بودی .. و بعد یک هو در یک بهتی فرو می روی و ....
می گوئی این هم اتمامی دیگر..
فکر می کنی به گذشته ای که اثر بروی آینده دارد. فکر میکنی زمانهایی بوده که مغزت را و فکرت را مثل یک پوست موز از شیشه ی ماشین ِ وجودت انداختی بیرون؛ و حالا با مخ داری می روی رویش..
ذهنم قصه می بافد؟ آدمهای اطراف را می بیند و قصه می بافد؟ دلم بهانه میگیرد؟ تاب می آورم؟ ادامه می دهم؟
آری..
قهوه تلخ نمی بینم، گودر مارک آل از رد میکنم، همه چیز را خوانده ام، همه چیز را دیده ام، ورودی هایم بسته ست..
ها.. به کجا می کشی ام ذهن ِ من* ؟!..
میخواستم بگویم ترم هفت هم _جز یک ارائه پروژه که مانده_ تمام شد ...
قصه ها همیشه تکراری ست؛ خودتان می دانید.
* ها.. به کجا می کشی ام خوب ِ من ؟ .. ها.. نکشانی به پشیمانی ام!..
محمدعلی بهمنی
