هارهار ِ سلام

بویی شبیه بوی استامبولی(؟) از زیر دماغم مرتب در عبور و مرور است. ما که استامبولی نداشتیم؛ پس این بو از کجاست؟.. چهارشنبه سوری‌ست. طبق معمول خانه هستم. احتمالا این آخرین پست این بلاگ در سال 89 است. بعد هی صدای ترق تروق هایی عمیق از دور می‌آید. بوی استامبولی همچنان با دماغم عشوه گری می‌کند. بعد این پست ِ "تف  به خودی" که توی گودر  توسط اینجانب شر شد خیلی به دلم نشست. دستی به سر و روی بلاگ کشیده بودم. کرکره ی کامنتهاش هم پایین‌ست. بعد یه استکان شیر ِ نیمه خورده شده و یک جعبه آدامس ِ نو روی میز مرا یه وری نگاه می‌کنند. بعد مثلا دایی اینها می روند سفر و ما تهران می‌مانیم. بعد اینکه دارم یاد می‌گیرم زندگی کنم. دارم یاد می‌گیرم. داستان اسباب بازیهای 3 نگاه کردیم. دی‌وی‌دی اش را خریده بودم قبلا. مامان قاه قاه می‌خندید آنجا که  تنه ی از جنس ِ نان ِ آقای سیب زمینی به سه قسمت مساوی تقسیم شد. بعد روز و روزگار همینجوری ادامه دارد. انگار که هزار سال ادامه دارد. عطیه نفیسه آمدند تو اتاق "دنبالم" بریم توی بالکن! منورزنّی. شاهد تق تق بیرون پاشی ِ فطعات نور بودیم؛ بحمدلله. نفیسه رفت تو اتاق ادامه ی کنکورش را بخواند. من آمدم تو اتاق ادامه ی پستم را بنویسم. عطیه رفت توی بالکن ادامه ی قطعات نورش را در کند. ما ادامه می دهیم. چون مجبوریم؛ می‌فهمی؟ بوی استامبولی نبود آن، بوی مرغ بود. این روزها بو ها هم به آدم دروغ می گویند. این روزها درمانگرها هم دزد شده اند.