مهمانهای طفلکی

صد و چهل و سه پست .. از 22.بهـ.ـمن!!! تا به امروز ..گمانم خودش یک رکورد باشد .. ء

قبلن یک بلاگری که اسمش یادم رفته ، نوشته بود : .. کاش ذهن آدمی، خود بخود مثل درفت* تمامی افکارمان را ذخیره می کرد .. اینگونه می توانستیم بهترین نویسنده های دنیا باشیم .. خب ..راست می گفت .. خیلی خیلی راست می گفت .. من که نمی توانم آآآآآآآآآآآآآنهمه افکار ریز و درشتی را که توی تاکسی، توی دانشگاه، توی راه و توی هر محیط دیگر در ذهنم می چرخد و می لولد و احساسهام را قلقلک می دهد و بعد..  محو می شود را بنویسم .. نمی توانم همه ی آن لحظه های برنگشتنی را که ثبت کنم ...  پس به امید ِ تکنولوژی می مانم .. شاید که روزی _ البته تا جایی که به عمر ِ من قد بدهد_ چنین چیزی اختراع شد ... ء

خب .. شده ام محقق کننده ی افکارم .. رفتم و اون ماژیک ِ  معلوم الحال رو خریدم .. فقط بدجوری می ترسم .. می ترسم کلمه های بخت برگشته با چشمان ِ تیزشان نگاه ِ خوف انگیز بهم بیدازند .. بدان معنی که : " بیخود می کنی که ما را دنیا می آوری و بعد .. می کـُشی مان ... " .. آه کلمه ها .. کلمه های عزیز .. بعضی از شماها از همان بدو تولد تاریخ مصرف دار بوده اید و خود نمی دانید  باید به بعضی از شما از همان ابتدا می گفتم که شما مهمان ِ امروز و فردای دفتر ِ من هستید .. ء

* Draft