دو فرشته

اون جمعه ی بارونی که توی تهران تگرگ هم اومد، داشتیم توی ماشین ِ دائی می رفتیم مهمونی .. آخ که چه حال ِ خوبی داشت بودن ِ میون ِ خونواده ی گرم و مهربون ِ دائی .. که هیچ کدوم از اعضای خونوداش ذره ای از رذالت آلوده نیستند و چشهمها و دستها و قلبها و فکرهاشان همه قشنگ و خوب و پاک است .. که عشق در قلب ِ زندایی ام موج می زند .. که دوستم دارد .. که چقدر دائی ام حواس جمع و بفکر ِ همه ی اطرافیانش است ... آن جمعه ی قشنگ وقتی از خونه ی خانوم معلم می رفتیم خونه ی دائی .. تا بچه های دایی را برداریم و برویم و مهمانی ِ بعدی.. توی راه .. که باران ِ بی مقدمه ، سیل آسا به شیشه ی جلوی ماشین می کوبید و برف پاکن را بی طاقت کرده بود .. درست در همان لحظه هایی که زندایی شیشه اش را پایین داده بود تا خنکای مستی فزای ِ باران را بداخل ماشین راه بدهد .. که دست ِ کوچکش را از پنجره داده بود بیرون .. در همان لحظه هایی که رادیو داشت برای خودش قار قار می کرد .. همانجا که فقط من بودم و دایی و زندایی .. و هوا هوای بعد از اذان و هوای شب بود .. یه دفعه جمله ای را که از اولی که سوار ِ ماشین شدم ، .. دوست داشتم برایشان ادا کنم را از لابلای دندان های قفل شده از هیجان و شادی ام، بیرون کشیدم :  دایی .. زندایی .. من شما رو خیلی دوست دارم .... یک دفعه ای جفتشان ، انگار که ذوق کرده باشند .. انگار که یک خبر خوشحال کننده شنیده باشند .. انگار که کیف کرده باشند : ما هم دوستت داریم عزیزم .. که خانومی .. که جیگری! .. دایی خندید .. از آن خنده هایی که میمیرم برایشان .. که در حین ِ خنده اش انگار چشمهایش توی فکرند .. که حتی وقتی می خندد هم مراقب است دل ِ کسی از خنده اش نشکند ..که خنده اش خنده ی واقعی و نشاط افزای باشد ... ...ء

می دانی؟ بعد از ادای جمله ام بغض ِ لعنتی ِ فروخورده ی داخل گلویم قلمبه شد آن جا؟ نتوانستم جلوی اشکهایم را بگیرم .. می دانی؟ .. میدانی گریه کردم و آنها نفهمیدند ؟ .. . می دانی اشکهام از روی گونه هام سر خوردند و توی آن تاریکی ِ ماشین، چه خوب که هیچ چیز جز شرشر ِ باران بیرون و چراغهای چشمک زن ِ اتوبان و شهر، هیچ چیز معلوم نبود ؟ .... آخ که چه دردی داشت فشار ِ بغض و اشکی که یک دفعه ای به چشمها و گلویم حمله ور شد ... اما فوری زدودمشان ..... یعنی چه که از حالا فکر روزی را می کنی که آن دو تا فرشته نباشند ؟ .. یعنی چه که انقدر لعنتی و احمقی که همیشه ی خدا اندوه  ِ لحظه های ِ خوشی را می خوری که گمان می کنی بعد ها نخواهند بود؟ .... احمق ِ عزیز .. اشک مریز و مریز .. که چه ؟ .... بغضم را فرو خوردم .. یعنی خاموشش کردم ... اشکهام را پاک کردم ... توی جیبم دستمال در آوردم و چشمهام را خشک کردم .. فکر کردم که آن شب ِ بارانی که پیش ِ آن دو فرشته بودم چقدر خوب بود و خوش بود ... که چقدر ماندنی بود ... که چقدر هیچ وقت آن شب ِ بارانی توی ماشین ِ دایی یادم نمی رود.... ء