این یادداشت را که خواندم، یاد ِ پسرک افتادم..ء
پسرک ، یکی از دستگاههای کپی ِ انتشارات ِ دانشگاه ِ ما را می گرداند، بخش ِ جزوه ها .. یعنی دفتر ها را کپی میکند .. پسرک تقریبن یکسالی است که آنجا کار میکند .. اولین باری که دیدمش قدش از من کوتاهتر بود .. دلم گرفت وقتی دیدمش .. خب صبح بود و موقعی که باید همه ی بچه های همسن و سال ِ او مدرسه باشند .. دلم گرفت که او مدرسه نیست .. شاید شبانه می رفت وشاید خودش می خواند .. اما از اینکه آن ساعت او را آنجا میدیدم ناراحت شده بودم ... گذشت تا یک چند وقتی که او را نمی دیدم ... سه چهار روز پیش بود که دوباره بعد از مدتها می دیدمش .. او مرا می شناخت .. نمی دانم از چه رو .. یادم نمی آید که باهاش خوش و بشی کرده باشم و یا سلام و احوال پرسی‌ای .. اما بهر حال او بخوبی مرا می شناخت .. وقتی دیدمش .. حسابی با چشمهام تحویلش گرفتم و بهش سلام کردم .. حالش را پرسیدم .. از دور با دست بهش اشاره کردم که : قد کشیدی ! .. لبخند زد و چشمهایش را گرداند... بعد پشیمان شدم از اینکه چرا بزرگ شدنش را به رویش آوردم ... کمی خجالت کشید شاید .. شاید هم همه ی افکار ِ شیطانی ای که به پسرهای تازه به بلوغ رسیده دست می دهد ، بهش دست داده بود که داشت بهم لبخند می زد .. خلاصه که معنی ِ لبخندش را نفهمیدم .. کمی از فکر ِ اینکه دچار ِ توهم شود و بعداً این لبخند و تحویل گرفتن دردسر شود، ترسیدم .. بهر حال او پسر ِ بزرگی شده بود .. ء
اینها مهم نیست زیاد .. مهم آنست که او دارد توی آن انتشاراتی ِ لعنتی بزرگ می شود .. و انگار هیچ هم درس نمی خواند . . مهم این است که من برای او و همه ی بچه های کار، نگرانم .... نگرانی‌ای عمیق با طعم ِ ناتوانی.. ناتوانی از این رو که، هیچ کار ز دستم بر نمی آید ... ء
۲ نظر:
مگه قراره همه درس بخونن؟ شاید خودش به درس علاقه نداره و ترجیح میده کار کنه. البته که نگرانی تو هم کاملا به جا و محترمه.
سلام خسته نباشي متاسفانه اين يكي از دردهاي اين اجتماع ...است و هيچ كاري هم نمي شود كرد.موفق باشي
ارسال یک نظر