گوشه ی با ارزش

مطمئنم در زندگی‌ام چیزی جز آنچه که نام شعر را بر آن گذاشته ام، بعنوان گزینه‌ ای با ارزش  در زندگی‌ام، ندارم.

شعری که اکثر ِ اوقات فقط خودم از آن لذت می برم، فقط خودم هستم که شکستگی های وزنی اش را نمی بینم و فقط خودم هستم که تک‌تک جملاتش را می فهمم؛ شعری که غالبا برای هرکه که خواندم، عکس‌العملی نا امید کننده و تاثرانگیز بروز داد و باعث شد توهم ِ فهمیده شدن را از سرم دور کنم. شعری که دیگر برای کسی نمی خوانمش؛ شعری که توی دفترم غبار ِ راه به خود می گیرد، تا زمانی معلوم نیست کِی، سر برسد و در کمال ِ اعتمادبنفس و بی‌خیالی از استقبال و عدم استقبال آن، انتشارش بدهم؛ فقط و فقط به این انگیزه که ردی از من در دنیای ادبیات باقی بماند.