زمین، دور ِ تو می گرده .. زمان، دست ِ تو افتاده ..
تمام شد. قهر ِ بیهوده با "هو" تمام شد .. آن قدر ها هم سخت نبود .. و با چاشنی ِ دعا برای یک عزیز ِ راه ِ دور که همراه شد، زیبائی ِ بیشتری پیدا کرد ..
تنوع دادم .. شال سرم کردم .. چادرم را گره نزدم .. گذاشتم آزاد باشد و مرا هم از بند آزاد کند .. دعاهای اضافی را از قنوت ریختم بیرون .. به کلمه ها، مثل ِ قبل، فکر کردم .. سعی کردم باور کنم که " رحمان و رحیم " است .. سعی کردم باور کنم که " ایاک نستعین" .. سعی کردم ... خدای ِ اینچنین صبور را پرستیدن سخت است کمی.
مقید شدم. کسی هم نباید این قید را ببیند ... اتاق ِ من در ندارد! ..
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر