حرف ِ بی کلمه

یک وقت هایی ست که بی صدا و آرامم .. فکری ندارم .. دردی حس نمیکنم .. فقط به یک موسیقی ِ خوب ، بی وقفه گوش می دهم؛ با آدم حرف می زند.. جمله هاش زخمه هاست، به ساز، شاید این موسیقی ِنوعی، قریب به سه چهل جمله داشته باشد .. تک تک ِ جمله هاش را می شنوم؛ به جمله هاش گوش می دهم؛ حرفش را خیلی خوب می فهمم؛ انگار همزاد باشیم ؛ انگار در حال ِ طی کردن باشیم.. طی کردن ِ لحظه، طی کردن ِ زندگی.. من حرف ِ این موسیقی را خیلی خوب می فهمم.. و افسوس که آنقدر ماهر نیستم تا با موسیقی ِ خودم هم، حرف بزنم ؛ من هنوز آرشه را در دستهام رام نساخته ام، من مجرد ام هنوز از موسیقی؛ من خامم؛ .. می خواهم حرف بزنم ، می خواهم هزار ها هزار جمله حرف بزنم بی آنکه لب از لب بگشایم؛ می دانی، بی کلمه سخن گفتن ، عالم ِ بی نظیری دارد؛ ستایشش می کنم؛ عالم ِ ناب ِ صدا و موسیقی را ..